Skírnir

						Skírnir                                    Ritfregnir                                           225

unni á viðkvæman og næman hátt, þó að aðalatriðið sé hjá honum

oftast nær viðhorf mannanna við henni — í hennar ýmsu myndum.

„Trylle og andet Smaakram" eru þrjár stuttar sögur, sem allar

fjalla um dýr — og hörn. „Trylle" er Ijótur og vankaður hænu-

ungi, sem getur ekki „komizt áfram" í hænsnagarðinum, en ungur

drengur tekur hann upp á arma sína og sér í honum alla dásemd

sköpunarverksins. „Morten Hare" segir frá litlum, hræddum héra-

nnga, sem verður eftirlætisgoð heillar fjölskyldu, og loks er í

,,Valde" skýrt frá ungum, særðum svartþresti, sem bjargað er af

drenghnokka og gleður heimilisfólkið heilt sumar með glaðlegum

söng, unz hann verður fyrir óvæntu áfalli og deyr.

Það er mikil list í þessarri hæglætislegu frásögn, og hún er vel

löguð til að vekja hjá mönnum samhygð með náttúrunni og ást á

henni.                                                                     Jakob Jóh. Smári.

IndriÖi Þórkelsson á Fjalli: Baugabrot. Ljóðmæli. Rvík 1939.

Það, sem einkennir þessa bók mest, er spekin, — lífsspekin.

Indriði á Fjalli er reyndur maður, og umfram allt er hann vitur

maður. Og hann er orðheppinn og orðhagur, •— og ágætlega hag-

orður, — svo að honum verður ekki skotaskuld úr því, að finna

hugsunum sínum viðeigandi búning. Örvar hans geiga ekki, og

spakleg orðatiltæki falla honum eðlilega af munni. Hann er vitsins

skáld, — þó að hann sé í hina röndina tilfinningamaður. Og það

bjargar honum, því að vitið eitt nægir ekki til að skapa hinn bezta

skáldskap, heldur þarf tilfinningar með, — umfram allt þarf til-

finningu fyrir fegurð og göfgi. Þær tilfinningar hefir Indriði líka

í ríkulegum mæli, og fyrir þá sök er hann ekki aðeins vitmaður,

heldur einnig skáld.

Maður sér að vísu, að höf. hefði að öllum líkindum orðið meira

úr skáldgáfu sinni, ef hann hefði haft meiri tíma og betri tækifæri

"til að sinna henni. Og þó er ég ekki viss um það. Dæmi Stephans

C Stephanssonar sýnir oss og sannar það, að annir dagsins þurfa

ekki að draga frá andlegri iðju næturinnar og tómstundanna, svo

að verulega miklu muni. Og Indriða er svo farið, að hann getur

komið skáldlegri lyftingu inn í einföldustu erfiljóð, hvað þá heldur

annað:

,,Á vængjum þýðra hljóma frá góðs manns gröf sem nú

er greiðust leið til hæða, í kærleik, von og trú".  (Bls. 179.)

Ég ætla hér ekki að fara að þylja upp kvæðanöfn, enda þýðir

tað lítið, en vil aðeins minnast á kvæðaflokkinn um Bólu-Hjálmar,

sem er hin mesta snilld að  efni og orðfæri.

Lausavísur Indriða eru margar afburðasnjallar, og þar tekst

honum einatt verulega upp.

Höf. kallar ljóðmæli sín Baugabrot, og er það sjálfsagt sann-

nefni, ef miðað er við þá höfgu bauga skáldlegrar fegurðar, sem

15