í. MAÍ endur ekki hlíðu kaupkröfum okkar ber sjerhverjum verkamanni að tilkynna það stjórn verkamannafjelagsins tafarlaust svo hægt sje að gjöra nauðsynlegar ráðstafanir. Pið verkamenn sem enn þá standið utan verkalýðssamtakanna og hafið ekki skilið þýðingu, þeirra standið ekki lengur tvíræðir enn fylkið ykkur undir merki stjettabaráttunnar við hlið stjettabræðra ykkar því að öflugri sem samtök okkar eru því fleiri kröfum komum við fiam. Lifi stjettasamtök verkalý&shis d Siglufirði! Baráttan gegn ófriðarhættunni. Heimsófriðurinn 1914, kom hinum Socialdemokratisku flokkum mjög á óvart, að því er virtist. Peir höfðu skrifað og skrafað um ófriðarhætuna, hafið kröfugöngur til mótmæla, samþykt tillögur o' s. frv. — en ekki gert neinar þær ráðstafanir er að haldi gætu komið til þess, að afstýra styrjöldinni. Pessvegna hopuðu fóringjamir á hæl er til kastanna kom, gerðust talsmenn ófriðarins og sviku þannig gjörsamlega verkalýðinn og afhjúpuðu sjálfa sig sem smáborgara og „föðurlandsvini". Töldu þeir verkalýðnum trú um að þeim bæri skylda til að berjast „fyrir föðurlandið", í staðinn fyrir að sýna honum fram á hið rjetta innihald og tilgang ófriðarins — baráttu stórveldanna um mark- aði. Nokkrir verkalýðsfulltrúar reyndust þó verkalýðnum trúir, og gerðu alt sem unt var til þess, að opna augu hans fyrir hinum rjetta — glæpsamlega — tilgangi ófriðarins. Pessir menn vora kommúnistarnir í rúss- neska þinginu (dumunní), þýsku kommún- istarnir með Liebknecht og Luxemburg í broddi fylkingar o. fl. Eftir heimstyrjöldina hrópuðu „friðar- vinirnir", sem áður höfðu verið málsvarar ófriðarins að þetta væri „siðasta stríðið" og stofnuðu síðan „Pjóðbandalagið". tilþessað „varðveita friðin" í heiminum. Pjóðbanda- lagið hefir nú sýnt hve það er gjörsamlega máttlaust og tilgangslaust og ekki stofnað í öðrum tilgangi en að þyrla upp ryki í augu verkalýðsins um allan heim til þess að hylja hina stórkostlegu vaxandi hervæðingu auð- valdsríkjanna. Pað hafa verið stríð á hverju ári, víðsvegar um heim, t. d. milli smáríkja í Suður-Ameríku (Boliva — Paraque) og gat Pjóðbandalagið ekki við ráðið, geta því allir sjeð hvert gagn mundi að því, ef um stór- veldaþrætu væri að ræða. Prátt fyrir alt friðarskraf, þá hervæðast nú stórveldin meir en nokkuru sinni lyr, ný hernaðartæki og nýjar eyðileggingarað- ferðir eru fundnar upp og nægir þar að benda á eiturgasið, hryllilegasta morðtækið sem til er, en af því hafa verið uppfundnar á annað þúsund tegundir síðan heimsstyrj- öldinni lauk. Parf engum getum að því að leiða hvert stefnir, er menn athuga hagsmunaárekstur stórveldanna um hráefni og nýja markaði, en þar við bætist djúp það sem staðfest e milli heimsauðvaldsins og ráðstjórnarlýð- veldanna (Sovjet-Rússlands) eða m. ö. o. öreiga annarsvegar og auðvaldsins hins- vegar. Socialdemokratarnir haga sjer nú á sama hátt og þeir gerðu fyrir 1914, þeir skrafa um frið en hjálpa borgaraflokknum um atkvæði til herlána á sama tíma, og gera engar varnarráðstafanir sem að gagni geta komið gegn ófriði. Sýnir þetta hve
Beinir tenglar