1. maí - Reykjavík

						___________________________             1. MAt________________________________3

svo væri til hagað, því cnginn mun dirfast aö halda þvi fram, að hver mað-

ur afkasti jal'n miklu þritugustu stundina sem hann vinnur eifiðisviunu og

þá fyrstu.

Þetta fyrirkomulag vinnunnar er stórkostlega skaðlegt verkamönnum.

Þeir slíta sér út löngu fyrir timann í'yrir svo lágt kaup, að þegar þeir eru

orðnir ófærir til vinnu — sem auðvitað verður miklu fyr en ella, sökum þessa

óhæfa vinnulags, — geta þeir ekki séð sér og sinum farboða og fá þá þeg-

ar best lætur litilfjöriegan sveitarstyrk og missir allra mannréttinda að eftir-

launum. l'egar auðvaldið er búið að sjúga úr þeim bæði blóð og merg og

breyta þvi i gull, setur það þá á bekk með glæpamönnum eða vilíirringum.

Vitanlega líkar auðvaldinu þetta fyrirkomulag, enda er það þvi í hag

þó meira sé það óbeinlinis en beinlinis. Auðvaldið vill að verkamenn fái

sem minst tóm til þess að hugsa um afstöðu sina i þjóðfélaginu. Þvi þykir

ekki treystandi á, að verkamenn séu svo skyni skroppnir, að þeir sjái ekki,

að hagsmunamál þeirra eru gagnstæð hagsmunamálum auðvaldsins, ef þeir

aðeins fá tækifæri til umhugsunar. l'ví er um að gera að láta þá hafa sem

minstan tima til slikra yfirvegana og helst að drepa i þeim allan kraft með

þvi að borga þeim jafnframt svo léleg Iaun, að þeir dragi meö naumindum

fram liiið og hafi ekki sinnu á neinu öðru en að reyna að treina launin svo

að þeir fái sem best í sig og á. Pað veit, að svo fremi verkamenn fá tæki-

færi til að kynna sér að nokkru þjóðfélagsvísindi nútimans og ganginn i

framleiðslunni, muni þeir undir eins sjá, að þeir eru í rauti og veru þrælk-

aðir af auðvaldinu, að auðurinn er til orðinn af vinnu þeirra; að þeir fá

sjállir ekkert af arði vinnunnar, heldur rennur hann allur í vasa þeiria, sem

eiga framleiðslutækin. Þeir munu sjá, að þjóðfjelagið skiftist í tvær stéttir:

verkamenn og vinnukaupendur; að þessar stéttir eru í andstöðu hvor gagn-

vart annari, að þessi andstaða hlýtur að hafa stéttabaráttu i för með sér,

að stéttabaráttan harðnar og eykst eftir því sem þróunin gengur lengra og

endar að lokum með sigri annarar stéttarinnar, sem um leið er óhjákvæmi-

lega ósigur hinnar.

Þegar peir hafa séð þetta eru þeir ekki lengur í vafa um hvað þeír

eiga að gera til þess að tryggja.jsér sigurinn. í'eir verða að standa saman

sem einn maður í baráttunni gegn auðvaldinu eins og auðvaldið stendur sem

ein heild á móti þeim. Þeir mega aldrei vikja hársbreidd fyrir árásum

auðvaldsins hversu harðar sem þær kunna verða, og ef samtökin eru nógu

góð hafa þeir örlög auðvaldsins í hendi sér. Þeir verða að gera sér þaö ljóst,

að óvinurinn er sterkur og svílisl einskis er hann á um lílið að tefla, að

hann helir bæði skólana og rikisvaldið með öllum þess stofnunum, lögreglu,

dómstólum o. s. frv. i sinum höndum og hikar ekki við að nota það i sina

þágu í hvert sinn er honum sýnist svo.

Verkamennl Verið vakandi fyrir öllu þessu! Eitt af fyrstu atriðunum í

baráttu ykkar er styttur vinnutimi án lækkaðra launa. Sýnið i dag að þið

skiljið köllun ykkarl Fyrsti mai á að vera fridagur verkamanna hér á ís-

landi eins og um allan heim. Sumstaðar er hann þegar lögboðinn hátiðis-

dagur. I'að á hann einnig að verða hér. Snertið ekki á vinnu i dag en sýnið

að þið eruð voldug stétt þó kúguð sé, og mætið allir i kröfugöngu »Alþýðu-