59 Bayard Taylor, sem þá var sendiherra Bandaríkj- anna í Þýsklandi; má óhætt ætla, að þau kynni hafi ekki dregið úr íslandsást Reeves eða áhuga hans á íslenzkum fræðum því Taylor, sem sótt hafði þjóðhátíðina 1874, var jafnan einlæglega vin- veittur íslendingum og aðdáandi íslenzkra menta, eins og ágætiskvæði, hans til íslands og ferðalýs- ingar hans þaðan sýna deginum Ijósar. ('Smbr. rit- gerö mína "Bayard Taylor", í Eimreiðinni", XXXVI, 2. hefti, 1930.) Seint þá um haustið hélt Reeves aftur vestur um haf í átthaga sína. Höfðu þeir vinirnir, Fiske og hann, ákveöið íslandsför á komandi sumri (1879) ; til undirbúnings þeirri ferð las Reeves nú af kappi íslenzka tungu', en áhugi hans á norrænum fræð- um gaf honum byr í seglin við námið; varð hann svo fær í málinu, að þegar til íslands kom gai hann bæði skilið það og talað sæmilega. í bréfum til ættingja sinna lýsir Reeves höfuð- viðburðunum í íslandsferðinni; einnig er til brot af ferðasögu, sem hann samdi stuttu eftir heimkomu sína. Hann hefir auðsjáanlega, engu síður en Fiske, nálgast íslandsstrendur fullur eftirvænting- ar. Bréf til móður hans, ritað á skipsfjöl í landsýn við ísland, hefst á þessum orðum: "Klukkan fimm síðdegis í dag sáum við ísland—í móðu og ógreini- lega—en ísland eigi að' síður". Virtust honum klettóttar strendur landsins ærið eyðilegar, en hrikalegar og sérkennilegar. Þeir félagar stigu á land í Húsavík við Skjálfanda laust fyrir miðjan júlí. Lýsir Reeves húsakynnum og lífinu þar í þorpinu all ítarlega og ágætum við- cökum, sem þeir ferðalangarnir áttu þar að fagna, eins og annarsstaðar á íslandi; inn í þá frásögn fléttar hann athugasemdir um íslenzka menningu alment og ýmsan landfræðislegan og sögulegan fróðleik. Fylgir hann sömu venjunni annarsstaðar í ferðasögu sinni og verður hún því næsta alhliða iýsing á landi og þjóð.
Beinir tenglar