64 feröirnar. Til þess aö viöa að sér í það. kynnast handritunum og öðrum heimildum, og ráðfæra sig við sérfræðinga í norrænum fræðum, gerði Reeves sér ferð til Norðurlanda vorið 1889. Var förinni fyrst heitiö til Kaupmannahafnar og dvaldi hann þar meiri hluta maímánaðar við íslenzkunám og fornritalestur hjá dr. Valtý Guðmundssyni; könn- uðu' þeir einnig í sameiningu handrit þau, sem f jalla um Ameríkufund íslendinga, og lét Reeves ljós- prenta þau. Sótti hann afar fast námið og bók- mentastörfin þessar vikurnar og safnaði jafnhliða íslenzkum bókum. Fræðaástin fylti hann frjósamri íitarfsgleði, og, að eigin sögn, hafði hann aldrei verið sáttari við lífið. Prá Kaupmannahöfn hélt hann til Kristianíu til skrafs og ráðagerða við þá fræðiþulina norsku, Gustav Storm og Carl Unger háskólakennara; fræddist hann drjúgum á þeim kynnum, einkum átti hann langar viðræður við dr. Storm, sem þá var fyrir skömmu búinn að gefa út hinar eftirtektarverðu rannsóknir sínar n'm Vín- landsferðir íslendinga. (Studier over Vinlandsreis- erne, 1887). Úr efni því, sem Reeves hafði aflað sér svo ó- sleitilega á Norðurlöndum, vann hann nú jafn ötullega, fyrst í Sviss, í friðsælu nágrenni Lucerne- vatnsins fagurprúða og fræga, og síðar (veturinn 1889—90) í Berlín; en nam þar samtímis íslenzka og forn-enska samanburðarmálfræði og goðafræði Norðurlanda. Snemma þá um vorið gerði hann sér á ný ferð til Kaupmannahafnar til iþess, að legg.ia síðustu hönd á ritið og bera það aftur saman við handritin. Var það fullbúið í maí og fór Reeves þá til Lundúna til þes's að ráðstafa prentun á því. Hann kastaði þessvegna sannarlega ekki höndun- um að þessu verki sínu, enda ber það næg merki þess, að það er ekki bygt á sandi yfirborðslegrar og óforsjálrar fljótvirkni. Eftir sumardvöl í Englandi og á meginlandi Ev- rópu sneri Reeves heimléiðis til Richmond, beið hans þar fjöldi starfa, sem safnast höfðu meðan
Beinir tenglar