Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar

						77

hjálparhönd. Bn hún var yfirlætislaus og kærði sig

ekki um að það væri í hámælum haft, sem hún

gerði öðrum til hjálpar, og þess vegna lá margt af

pví í þagnargildi. En þeir eru margir, sem minnast

hennar með hjartfólgnu þakklæti fyrir hjálparhönd-

ina hlýju, sem hún rétti þeim. Allir, sem nokkuð

kyntu'st henni, dáðust að höfðingskap hennar og

hjartagæzku, og báru djúpa og einlæga virðingú

fyrir henni. Hún vildi öllum gott gera, og allir

höfðu gott af því, að kynnast henni. Og ekki má

gleyma að geta þess, að hún var alla æfi mikil trú-

kona. — Æfikvöld hennar var friðsælt og bjart. Og

hún undi sér meðal bóka og blóma og barnanna

sinna. Hún var hjá dóttur sinni, Sigurveigu, síð-

ustu árin. Þær Elín og Sigþrúður áttu heima

skamt frá hennar húsi, og komu til hennar á

hverjum degi, til þess að tala við hana og gleðja

hana á allar lundir. "Dætur mínar bera niig á

höndum sér", sagði hún einu sinni við þann, sem

skrifar þessar línur. Margur dáðist líka að því,

hvað dætur hennar voru henni góðar og elskulegar;

það var eins og hugsanir þeirra snerust aðallega

um það eitt, að annast hana sem bezt og gleðja

hana á allan hátt. Sjálf var hún góð og ástrík

móðir. Hún var frábærlega trygglynd og vinföst,

og kunni vel að meta sanna trygð og hreina vin-

áttu. — Hennar verður ávalt minst af ættingjum

hennar og vinum. Æfistarf hennar var mikið og

göfu'gt, og hún gaf svo fagurt eftirdæmi, að mikið

má af því læra.

Vinur hennar, séra Haraldur Sigmar, hefir skrif-

að um hana eftirfylgjandi grein:

"Kristín Jackson stóð mjög framarlega í röð ís-

lenzkra ágætiskvenna. Hún var fríð sýnum og

niyndarleg á velli. Ávalt var svipurinn góðlegur,

og oftast var hún brosandi. Enda var hún geðgóð

og rólynd. Að sönnu kyntist eg henni ekki fyr en

nokkru eftir aldamót, og var hún þá orðin nokkuð

öldruð, þó ung væri í anda. En frá því, að eg

fyrs-t kyntist fjölskyldunni, árið 1908, hefi eg ávalt,