Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar

						84

og skildi hvarvetna eftir djúp og svíðandi sár. Foreldrar

mínir mistu son sinn á unga aldri. Ekki man eg til að

Herdís fengi bóluna. — Herdís var mjög vel gefin til sálar

og líkama, með afbrigðum greind og mæta vel hagmælt,

ætíð glöð og ætíð reiðubúin til' að hjálpa, hver sem með

þurfti, og hún gat til náð; enda kom það sér vel þenna

hörmunga-vetur í Mikley, bæði hjá okkur og annarstaðar.

að einhver væri, sem bæði hafði vilja og þrótt til að hjálpa

og líkna. Og gerði Herdís sannarlega það, er hennar kraft-

ar leyfðu. — Sumarið 1877 giftist hún Jóhannesi Björnssyni

(Bray) frá ösi á Skógarströnd. Voru þau gefin saman,

ásamt tvennum öðrum hjónum, undir beru lofti, af séra

Jóni Bjarnasyni. Svo að segja mátti, að í kirkju þeirri, er

Herdís var gift, hafi sannarlega verið hátt til lofts og vítt

til veggja; og g-at ekkert verið, sem betur samsvaraði

hennar göfuga og hreina hugarfari. Þetta haust bygðu þau

hjónin sér kofa nálægt kofa okkar (þetta gátu ekki kallast

hús), og var hún eftir sem áður í óslitnu sambandi við

okkur, að þvi 'leyti, að við nutum hennar glaðværu um-

gengni og uppörvunar, sem ekki veitti af á þeim erfiðu

tímum. Meðal þeirra, sem settust að á eynni, var hinn al-

kunni snillingur, Kristján Jónsson frá Geitareyjum. Hann

var aldavinur Herdísar, meðan hann lifði. —¦ Arið 1878

fluttust þau Jóhannes og Herdís til Winnipeg og settust að

á Point Douglas; þar bjuggu þau, þar til að þau fluttust

vestur i bæinn og settust að á McMicken St. og Ellice Ave.;

og þar bjuggu þau, þar til að Jóhannes dó (árið 1903).

Eftir það fluttist Herdis að 426 Langside St., og bjó þar til

dauöadags. — Ári síðar er Herdís fluttist til Winnipeg,

flutti eg þangað, og hefi altaf átt heima í Winnipeg síðan.

Svo við vorum altaf í nágrenni, og eg naut þeirrar ham-

ingju, að umgangast þessa tryggu og göfugu vinkonu mína

fram til hinstu stundar.    Blessuð sé minning hennar."

Þessi fögru og vel sögðu orð hinnar góðu vin-

konu Herdísar eru, að mínu áliti, í alla staði sönn

og rétt. Enda hafði þessi kona náin kynni af Her-

dísi í rúma hálfa öld, og vissi vel um hagi hennar

allan þann tíma; vissi um baráttu hennar á frum-

býlings-árunum; vissi um hina dæmafáu góðgerða-

semi og höfðingskap, hreinlyndi hennar, trygð og

staðfestu.

Það var vorið 1882, að eg fyrst komst í kynni við

þau Jóhannes og Herdísi. Þau áttu þá heima á

Point Douglas í Winnipeg. Eg var þar í nágrenni

við þau í nokkur ár, og kom iðulega í hús þeirra.

Þar var oft gestkvæmt, og var á móti öllum tekið