22 ÓLAFUR S. THORGEIRSSON: Hann sléttunnar frjómold brotplógi braut og blikandi öx að launum hlaut, við annríki ára og daga, uns stirnaði fótur og bognaði bak. —Svo blessaðist landnemans Grettistak— Það var og verður hans saga um víðlendur, dali og skaga. Oft brenndi um sumar frá bláheiði sól, en blindhríð á þorranum vegslitur fól og ögraði einbýlisranni. Að haustinu stundum vann haglið þau spjöll, sem Hel væri að gjörsópa akur og völl, sem himinninn bjargarráð banni, og brauð, hinum starfslúna manni. Svo stæltist við átök hin íslenzka lund við annarleg kjör bak við lokuð sund. —Það bar enginn knör til baka.— En í huga var feðranna grýtta grund geymd og vegsömuð hverja stund. Við minningar styttist mörg vaka af miklu var þá oft að taka. Og lengi skal muna mæðranna starf, er málið, tunguna, hinn dýra arf, þær báru til barnanna sinna. Er kenndu þeim ungum að stuðla stef og stíga sagnanna glitofna vef með sígildum arfþegnum orðum og hreimi, svo íslenzkan lifir í Vesturheimi.
Beinir tenglar