Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar

						46                     ÓLAFUR S. THORGEIRSSON:

lags þessa, fórum við snemma af stað. Veður

var allgott þessa daga, en nætur kaldar að mun.

Að kvöldi þessa dags náðum við litlum bóndabæ

og báðum húsaskjóls fyrir okkur og hestana. En

um það var okkur neitað mjög svo ákveðið. Samt

benti bóndi okkur á annan bóndabæ, ekki mjög

langt frá, og sagði, að þar myndum við fá gist-

ingu. Þó nú væri áliðið dags og veðurbreyting í

aðsígi, var ekki um annað að gera, en halda

áfram, þangað sem okkur hafði verið vísað. Þegar

þar kom, var áliðið mjög og enginn maður sýni-

legur. Jórt barði að dyrum, kom þá bóndi til

dyra. Jón sagði honum erindi sitt og tók bóndi

því vel. Tóku piltar þegar að losa hestana við

ækið, og fóru svo með þá til hýsingar. En mig

skildu þeir eina eftir þar úti. Ekkert ljós var í

húsinu svo eg áræddi ekki að fara inn, og var mér

þó kalt orðið. Enda var kalt í veðri, og hráslagi

eins og þegar regn er í aðsígi. Fanst mér biðin

löng — hálf eilifð. Loksins komu þó piltarnir, og

fylgdi húsráðandi okkur nú inn. 1 myrkrinu rak

eg færturna í eitthvert skran á gólfinu, við hvert

fótmál. Skrölti í sumu, sem væru það bein, og

flaug mér í hug, að það kynnu að vera manna-

bein. Við þá hugsun fór hrollur um mig. Bóndi

fór hægt að öllu, fálmaði fyrir sér í myrkrinu.

Loks kveikir hann á eldspýtu og með henni á

lampa, sem þar stóð á borði innan um allskonar

skran. Þegar ljósið kom, sá eg, að það sem eg

hafði verið að reka fæturna í á leiðinni inn, voru

ekki mannabein. En gólfið var þakið af allskonar

skrani, mest af því ólarusl, sem bóndi hefir lík-

lega verið að gera að í hjáverkum. Innan um

það voru og diskar af ýmsu tagi, sem bóndi hafði

gefið úr, hundi sínum og ketti, því hann hafði

bæði hund og kött, sem sýndu, að þeir höfðu góða

aðbúð.   Innan um alt þetta var og beinarusl —