ALMANAK 1941 47 auðvitað leyfar húsdýranna. Bóndinn var einbúi og hafa húsverkin orðið honum að hjáverkum, eins og oft vill verða, er svo stendur á. Rúm eitt stóð í einu horni hússins, var það auðvitað rúm húsráðanda. Maðurinn var Ijúf- menskan ein og gestrisinn að sama skapi. En það var ekki nóg. Einhversstaðar urðum við að sofa. öll gátum við ekki sofið í þessu eina rúmi. Hvað gat hann gert? — Jú, hann fékk ágætis hugmynd. Þeir piltarnir gátu báðir sofið í rúm- inu. En eg? — Bónda datt nú í hug mesta snjall- ræði. 1 húsinu var loft — hanabjálkaloft — hefi egheyrt slík loft kölluð. Þar vildi bóndi láta mig sofa. Sá var þó hængur á, að enginn var stíginn. Vildi þá bóndi, að þeir lyftu mér á axlir sér, og þaðan átti eg svo að klifra upp þangað. Þetta hefði nú sennilega tekist, en það var ekki nóg Það þurfti að koma upp þangað rúmfatnaði okk ar, því rúmfatalaust gat eg ekki sofið eins og þá var kalt orðið. Eg aftók því með öllu að fara upp þangað. Bóndi klóraði sér í kollinum og kvaðst ekki sjá nein önnur ráð, að vísu hefði hann hlöðu fullu af góðu heyi, ef við hefðum nóg rúm- föt. — Þetta þáðum við með þökkum, fluttum þangað rúmföt okkar og sváfum vel. Næsta dag, sem var sunnudagur, urðum við síðbúin, því eg tók til í húsinu, þvoði diska o. þ. h. Þótti bónda svo vænt um það, að hann vildi ekki annað af okkur þiggja fyrir næturgreiðann. Að því búnu kvöddum við bónda og báðu hvorir vel fyrir öðrum. Þenna dag komum við að á nokkurri — ekki man eg hvað hún hét, en sumir segja, að muni hafa verið kvísl af Assiniboine ánni. Enn þá var ís á öllum vötnum og ám. En nú var þó leysing byrjuð fyrir alvöru, og vorum við ekki ugglaus um, hve traustur hann kynni að reynast. Svo var
Beinir tenglar