Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar

						48                     ÓLAFUR S. THORGEIRSSON:

og sá hængur á að upp frá ánni hinumegin var

ærin brekka og í henni leir (Canada Ciay). Út

á ísinn lögðum við samt, í herrans nafni, enda

var nú ekki eftir betra að bíða. ísinn hélt og

var okkur það gleðiefni. En þegar fara skyldi

upp brekkuna, gekk hvorki né rak. Það, sem

hestarnir komust áfram við hvert átak, togaði

vagninn þá aftur á bak. Loks tók Jón exi sína,

hjó upp smátré og bar þangað niður. Skyldi eg

nú vera á eftir vagninum og leggja tréð aftan við

hjólin á vagninum, svo hann færi ekki aftur á

bak. Þetta var ekki með öllu hættulaust, en nú

var ekki um annað að gera, því ekki kunni eg, að

fara með hestana. Fet eftir fet þokuðust hestarn-

ir áfram, eg fylgdi eftir með hríslurnar — eða

trén — og rann sjálf meira og minna í leðjunni.

Alt tekur enda, og svo var um brekkuna þá.

Hestarnir komust upp á brúnina, og Jón lofaði

þeim að blása mæðinni. Skamt þaðan var lítið

bóndabýli. Gistum við þar þá nótt, sváfum á

gólfinu við okkar eigin rúmföt og nestuðum okkur

á eigin nesti. í þá daga voru bændabýlin ólík

því, sem nú eru þau víðast, þá voru það alt eða

flest nýbyggjarar og oftast fátæklingar.

Næsta dag var haldið áfram. Komum við

enn að á nokkurri — líklega kvísl af sömu ánni —

ef til vill sama kvíslin. — Hún var enn á is — svo

Jón keyrði hestana út á ísinn — ekki var um

annað að gera. En þegar við erum á miðri ánni,

brast ísinn, og alt fór niður — sá eg þar mesta

tvísýni á lífi mínu. Til allrar hamingju náðu

hestarnir til botns og brutust áfram gegn um ísinn

til lands. Alt okkar dót varð gegnblautt og við

sjálf hundrennandi. Leið okkur því fremur illa,

en gleymdum því af gleði yfir því, að halda þó

lifi.    Þetta kvöld komum við til Bredenbury —