62 ÖLAFUR S. THORGEIRSSON: er hann var á fyrst ári, ólst hann upp á vegum móður sinnar til tvítugs aldurs. Mun hann þá hafa farið að Grjótnesi á Sléttu til þeirra merku hjóna Björns Jónssonar og Vilborgar Gunnars- dóttur er systir var séra Sigurðar Gunnarssonar frá Hallormsstað á Austurlandi, og var hann þar að mestu þar til hann flutti vestur 1874. Var hann á unga aldri víkingur til vinnu, hraustmenni hið mesta, með lifandi framsóknarþrá. Guðm. kom til Quebec 23. sept., fór þaðan beint til Kinmount, Ont, þar sem landar hans margir voru búsettir. Vann hann á ýmsum stöðum í Ontario algenga vinnu og gat sér góðan orðstír fyrir dugnað og trúmensku. Árið 1875 fór Guðmundur með öðrum íslend- ingum til Nova Scotia, vann hann um tíma að skipasmíði austur á strönd. Fór hann þá aftur til ísl. bygðarinnar á Mooselands hálsum og vann þar við brautalagningu í gegnum bygðina, unnu íslendingar mest við það verk, hafði Guðmundur á hendi bókhald fyrir verkstjórann. Kaupið var $1.00 á dag, en borga þurfti hann af því fyrir fæði. Síðan vann hann bændavinnu, stundaði skurða- gröft og fleira. Meðal annars gerði hann við klukkur fyrir fólk, því hann var mesti hagleiks maður, en lítill var arðurinn af vinnunni. Erfið- leikarnir voru miklir í fortíðinni ekki síður en í nútíðinni. Væri fróðlegt fyrir nútíðarfólk að kynna sér fortíðarsöguna og bera saman kjör manna þá og nú, þrátt fyrir erfið lífskjör margra nú, verður því ekki saman jafnað, en þá voru menn glaðir að vinna þó lítið væri í aðra hönd, en hugsjónin var að berjast fram til sigurs og það gerðu frumherjarnir margir aðdáanlega vel. Ef þú getur haldið þínum hlut þegar þú hefir ekkert við að styðjast nema "viljann", sem segir, haltu
Beinir tenglar