Afturelding

						AFTURELDIMG

Myrkur

Ijós.

„En eigi skal myrkur vera í landi því, sem nú

er í nauðum statt.....Sú þjóð, sem í myrkri

gengur, sér mikið ljós; yfir þá, sem búa í landi

náttmyrkranna, skín ljós". Jes. 9., 1.—2.

Myrkur þekkjum við frá því, er við fyrst munum

eftir okkur. Og það fyllir oft huga okkar hryggð.

Ef til vill getum við minnst þess frá bernskuárum

okkar, hversu myrkrið hertók okkur og fyllti okk-

ur með mestu skelfing og ótta. Myrkrið var okk-

ur ekki til gleði, heldur til sorgar. En hve glöð

urðum við ekki, þegar mamma kveikti ljós í hinu

dimma herbergi, þegar við vöknuðum af svefni

um miðja nótt. Ljósið færði okkur gleði.

Og hve mikla þýðingu hefir ekki ljósið fyrir sjó-

farendur í myrkri á hafi úti. Þótt þeir geti lengi

ferðast í myrkri, þá gá þeir þó að ljósinu, sem blik-

ar á klettóttu ströndinni, því að án þess vita þeir,

að leiðin verður þeim torfær og hættuleg; og ef til

vill síðasta ferðin þeirra.

En nú eru vitar byggðir á öllum hættulegum

stöðum. Og það er eins og við heyrum viðvörunar-

kall með hverjum ljósgeisla, sem er varpað út í

náttmyrkrið: „Hafið augun á ljósinu og stýrið

rétta leið".

Myrkur og ljós geta aldrei átt samleið. Þegar

ljósið lýsir, verður myrkrið að flýja, og í sambandi

við það kemur breyting, björgun frá hættunni. Is-

lendingar minnast hinni fyrri tíma, áður en vitar

voru byggðir á ströndum landsins, hversu mörg

slys komu þá ekki fyrir? En svo var boðað: „Bygg-

ið vita! Látið ljósið skína út yfir hið dimma haf!"

Þá kom breyting, og nú geta skipin siglt örugg-

lega meðfram ströndum þessa lands.

Guð hefir sent sama boðskap til hins fallna

heims, sem var í myrkri. Hætturnar fyrir manns-

sálina eru margar, og maðurinn villist oft. En Guð

hefir gefið okkur hið mikla ljós, sem lýsir okkur

gegnum allt myrkur, ef við aðeins viljum fylgja

því ljósi.

Mannlífinu má líkja við sjóferð, og við getum

sagt, eins og stendur í sálminum:

Og stundum sigli ég blíðan byr,

og bræðra samfylgd þá hlýt ég;

og kjölfars hinna, er fóru fyr,

án fyrirhafnar þá nýt ég.

í sólarljósi er sjórinn fríður,

og sérhver dagurinn óðar líður,

er siglt er fyrir fullum byr.

En stundum aftur ég aleinn má

í ofsarokinu berjast.

Þá skellir niðdimm nóttin á,

svo naumast hægt er að verjast.

Ég greini' ei vita né landið lengur,

en ljúfur Jesús á öldum gengur

um borð til mín í tæka tíð.

(Úr bókinni „Söngvar Drottni til dýrðar", nr.

233, 2. og 3. vers, eftir Snævarr).

Mennirnir sátu í myrkri og niðdimmu. Ástandið

var ískyggilegt og næstum vonlaust. Aðeins ein

stjarna lýsti — stjarna fyrirheitisins. Kristur átti

að koma í heiminn. Jesús, hinn eingetni Sonur

Guðs, átti að koma, til þess að lýsa þeim, sem í

myrkrinu sátu. Og nú er ekki nóttin dimm og von-

laus lengur. Ef að við gegnum rödd ljósgjafans,

ef að við beinum sjónum vorum til Hans, sem vill

lýsa okkur, þá skal Hann leiða okkur farsællega

inn í friðarins dýrðlegu höfn.

Kallið heyrist út yfir haf og land: „Sú þjóð,

sem í myrkrinu gengur, sér mikið ljós!" Og þetta

er ekki aðeins til fortíðarmanna, heldur til okkar,

sem lifum á þessum tímum, þegar veröldin er að

fyllast af ólgandi og freyðandi bylgjum bylting-

anna og órósemdanna, fremur en nokkru sinni

áður. Allt ólgar og freyðir, og stormar geisa hér

í þessum heimi. Það er lífshætta, já, eilífur háski,

að sigla í myrkri á hinni dimmu nótt nútímans.

En hve dýrðlegt er þá, að hafa ljós, sem vísar á

rétta leið.

Islendingar, kæru vinir mínir! Gáið að Ijósinu!

Leitið til Hans, sem getur bjargað frá eilífri glöt-