Afturelding

						ilFTURELDIMG

CDÍIR

Eftir   Harry   Lindahl.   -

Ég fæddist 11. ágúst í hinni syndugu Gautaborg;

þegar ég var á ungum aldri, komst ég út á hina

hálu braut syndarinnar; en með slæmum félags-

skap drógst ég dýpra og dýpra niður í syndina.

Móðir mín kæra hafði þegar orðið fyrir mikilli

reynslu, en hún fann frið og ró hjá Guði í öllum

sínum sorgum. Pabbi minn var að eðli til glað-

lyndur, en hann átti marga vini, sem voru þrælar

drykkjuskaparins, og pabbi fór að fylgja dæmi

þeirra. Þá talaði Guð til hans, og í erfiðum sjúk-

dómi tók hann á móti Guði og frelsaðist á dýrð-

legan hátt. Sjúkdómurinn versnaði, og er mamma

skildi, að hann átti skammt eftir ólifað, fór hún

fyrir alvöru að biðja Guð um styrk í trúnni. Hún

beygði kné og sagði við Guð: „Kæri Guð, ef þú

ætlar að láta kæra eiginmanninn minn deyja frá

mér, þá gefðu mér fyrst einhverja opinberun, svo

að trú mín styrkist, þegar ég verð ein eftir með

fjögur börn".

Einu sinni, þegar mamma, eins og vanalega,

ætlaði að ganga inn og hjúkra pabba, þá stað-

næmdist hún í dyrunum, því að í herberginu var

eitthvað svo undursamlegt. Þegar hún leit þangað,

sem hann lá, þá sá hún, að hann var orðinn gjör-

breyttur. Hann sat uppréttur í rúminu, horfði

kringum sig og sagði: „En hve hér er allt óálit-

legt. Ég hefi séð annað svo dásamlegt". Þá veg-

samaði mamma Guð fyrir bænheyrsluna.

Rétt á eftir var pabbi kallaður heim til Guðs,

og mamma var ein eftir með okkur börnin. Ég,

sem var elztur systkinanna, var sérstaklega bæn-

arbarn móður minnar, og það fór að hafa mikil

áhrif á mig, og mér leiddist það æ meir, því að

ég vildi lifa í syndinni.

Dýtt  hefir   Eric   Ericson.

Það eru sérstaklega tvö atvik í lífi mínu, sem ég

ætla að nefna. Þegar fyrra atvikið gerðist, var ég

í dansfélagi. Kvöld eitt ætluðum við að halda

sérstaka skemmtun; átti þá hver og einn að hafa

tiltekinn skammt af brennivíni með sér. En þar eð

mamma vissi þetta, fór hún að biðja alvarlega til

Guðs, og ég fann, að þetta mundi ekki verða mér

til góðs. Og brátt sannaðist það, því að þar lenti í

ryskingum, svo mér var fleygt út klukkan 12 á

miðnætti, og þá var öll næturgleðin úti fyrir mér.

Þá flýtti ég mér heim, fokreiður, og kom í tæka tíð,

til þess að sjá mömmu mína standa upp frá bæn-

inni; hafði hún barizt í bæn fyrir mér. Reiður,

eins og ég var, hrópaði ég, að ef mamma hætti ekki

að biðja fyrir mér, svo að ég fengi að vera í friði,

þá skyldi hún fá að kenna á því.

Næsta sinn, þegar bænir móður minnar voru

starfandi á sérstakan hátt, þá björguðu þær mér

ásamt tuttugu öðrum syndurum frá vísum dauða.

Ég var þá sjómaður á skipi. Rétt eftir nýárið

1917 var ég á ferð frá Englandi til Kaupmanna-

hafnar, lentum við þá í miklum stormi. Ég var á

verði á framþiljum og kom oft í hug að fara niður

í hásetafarrýmið, því að mér var svo kalt. Hver

aldan eftir aðra reið yfir skipið, og sjólöðrið rann

yfir mig, svo að ég varð holdvotur. En í hvert

skipti, sem ég ætlaði að fara niður í hlýjuna, þá

var sem ósýnilegt vald þröngvaði mér upp á þil-

farið aftur. Allt í einu gerði skýjarof, og í tungls-

ljósinu sá ég stórt tundurdufl reka að skipinu. Við

stefndum beint á það, og þess vegna kallaði ég

fljótt: „Tundurdufl rétt fyrir framan! Víkið til

hliðar!" Þá stöðvaði stýrimaðurinn vélina og kall-

aði samstundis: „Stattu miðskipa!" En ég, ungur

un! Gjörið sem vitringarnir: Fylgið stjörnunni alla

leið til jötunnar og krjúpið fyrir Honum, sem er

konungur konunganna. Gjörið eins og fjárhirð-

arnir: Farið rakleiðis til að finna Hann, sem er

Frelsari heimsins. Dýrð Drottins ljómaði í kring-

um þá á þeirri nótt, þegar heilagar englasveitir

báru boðskapinn um fæðingu Jesú Krists. Og það

getum við fengið að reyna enn í dag, ef við

viljum taka á móti Honum, sem ljósi voru. Þá

þurfum við ekki að óttast nóttina og þær torfær-

ur, sem fylla heiminn, heldur getum við í öruggu

trausti til Hans stefnt á ljósið, sem varpar geisl-

um sínum hingað til vor.

Eric Ericson.