Afturelding

						AFTURELDING

AFTURELDING

kemur sennilega út annan hvorn mánuð

fyrst um sinn.

Ritstjórar: Eric Ericson, Vestmannaeyjum

og Ásmundur Eiríksson, Haganesvík.

Afgreiðsla: Box 85, Vestmannaeyjum.

og hugsunarlaus, hljóp fram á skipið og hallaði

mér yfir borðstokkinn,. til að sjá, hvort tundur-

duflið mundi springa við framstafninn. Ég sá

þessa grænu kúlu koma nær og nær, þar til að hún

hraktist fram með allri skipshliðinni. Um nóttina

gátum við ekki séð duf lið nánar, þar sem það hvarf

í skugga skipsins. Við sáum aðems, hvernig það

barst með stórri öldu burt frá skipinu. Sennilega

var þetta þýzkt tundurdufl, sem stormurinn hafði

slitið laust frá festum, því við fengum ljósaskeyti

frá öðrum skipum um mörg tundurdufl, stundum

þrjú, fjögur saman.

Stýrimaðurinn hrópaði til mín: „Heyrðir þú

ekki, að þú áttir að standa miðskipa. Sá, sem fyrst-

ur hefði farið til helvítis, hefði verið þú". Þetta

voru hræðileg orð í niðamyrkri úti á ólgandi hafi.

Þar stóð ég gagnvart alvöru lífsins. Ég spennti

greipar, þakkaði Guði fyrir björgunina og bað

hann að frelsa sál mína. En ekki datt mér í hug,.

að það voru bænir móður minnar, sem björguðu

mér og félögum mínum frá voðalegu slysi.

Ég var varla kominn inn fyrir dyr heima og

hafði lagt sjópokann minn frá mér og tekið sæti

á legubekknum, fyrr en mamma spurði: „Harry,

hvernig leið þér úti á sjónum á hinni tilteknu

nóttu? Varst þú ekki í sérstakri dauðans hættu?

Ég sá greinilega lítinn bát úti á ólgandi hafi, og

þú varst í þeim báti. Ég mátti til að berjast í bæn

fyrir þér".

Enn höfðu bænir móður minnar mætt mér á vegi

mínum.

Nú hefir Guð í náð sinni frelsað mína sál og

varðveitt mig þangað til í dag. Ég hefi sjálfur oft

fengið að reyna marga undursamlega bænheyrslu,

sem er mér undursamlegt vegamerki. Ég óska nú,

að þessi bænheyrsla megi verða til uppörfunar

biðjandi feðrum og mæðrum. Gleymið eigi, að

Guð heyrir bænir, og að hann sendir hina himnesku

herskara til þess, að þér fáið bænheyrslu.

m'%

-ix     -Ar     lör

ie      ie

Jólasöngur.

Máttug víkja myrkra ögur,

morgunstjarnan blikar fögur,

opnir standa allir dómar,

ásýnd Guðs í jötu ljómar.

Drottin Jesúm hróðri hyllum,

honum allar gígjur stillum,

hver og ein hann tigni tunga,

tignum Jesú, barnið unga.

Tignum kvala-krýnda þjóninn,

kvíðvæn svella myrkra lónin;

meðan aðrir glauminn gista,

grætur 'ann milli bleikra kvista.

Kvölum með og krossins dauða

keypt' 'ann ríka, blinda, snauða

undan synda oki, helsi,

eilíft gaf oss líf og frelsi.

Hyllum konung konunganna,

krýnum lávarð vegsemdanna.

Hann er okkar, hans við erum,

honum þökk og lofgjörð berum.

Hann er líkn, ef hryggur grætur,

hann er ljós í myrkri nætur.

Hann er þögn í háværð dagsins.

Hann er friður sólarlagsins.

Dýrð því rómi Drottni allir,

dýrðar hljómi tónar snjallir;

jörð og himnar jafnt hann faðmi

jötu hjá og krossins baðmi.

Ásmundur Eiríksson orti.

ie       ie       ie