Barnablaðið

						sem föng eru til. Allar íslen/.kar mæður,

sem nokkur efni hafa til að kaupa handa

börnum sinum eitthvað að lesa, ættu að

kaupa Barnablaðið eitt ár til reynslu. Jeg

skal gjöra mitt til, að þær iðri þess ekki.

Fái Barnablaðið marga kaupendur og

hylli litlu lesendanna, mun það sjá sjer fært

að stækka áður en langt líður.

Læt jeg svo Bamablaðið frá mjer fara

með óskum gleðilegra jóla og góðs árs til

allra, sjerstaklega kaupenda þess og vina.

Rcykjavík,   28.   nóvembcr  1897.

Virðingaifyllst.

Bríet Bjarnhjeðinsdóttir.

Aumingja Leó.

(I'ý'tt).

I *ólin voru.komin. Börnin höfðu lengi

talað um þau og hlakkað til þeirra,

og talið dagana þangað til þau kæmu.

ög nú var aðfangadagurinn loksins kominn.

En þó var enn þá vel bjart, svo.þau máttu

¦ekki kveykja nærri strax, og ekki fara að

klæða sig í sparifötin. Eldri systkinin voru

fiingað og þangað að snúast, og sum að

pukra með jólagjafir handa rnömmu og

pabba. En Gerða litla var svo lítil, bara

4 ára, svo hún mátti til að vera inni í stof-

unni eða frammi í eldhúsinu hjá mömmu

og stúlkunum. Engin komst til að leika

við hana.

Það varð auðvitað grátur og leiðindi í

Gerðu, að mega ekki vera úti með systkin-

um sínum. En hún huggaðist þó vonum

bráðar, þegar mamma gaf henni eitt epli

og fáeinar fíkjur, og svo fjekk hún að elta

mömmu fram í eldhúsið, og sitja uppi á

eldhúsborðinu hjá henni og horfa á, hvern-

ig hún fór að því að búa til jólaköku með

rúsínum í, og hvað kleinurnar voru fínar

og fallegar, þegar búið var að skera þær

með kleinujárninu og snúa þeim við. En

þó var bezt að mega borða þær, þegar bú-

ið var að sjóða þær í flotinu í pottinum.

Þetta þótti Gerðu óttalega gaman.   Svo fór

hún inn í húsið stúlknanna. Þar var Lína

að sljetta Ijósleiia kjóla, se'm telpurnar áttu

að vera í um kveldið.

Gerða skreið upp í gluggann hjá borð-

inu, sem verið var að sljetta kjólana á.

Henni þótti gaman að horfa á-, það var

líka svo ógn hlýtt og notalegt þar inni.

Svo fór hún að spyrja um ýmislegt:

„Verða allar telpur að vera i hvítum

kjólum með rauðum silkiborðum á jóla-

nóttina ?"

„Nei, þær geta verið í öðru vísi kjólum,

ef þeir eru fallegir".

„Já, en þeir verða víst að vera ósköp

fallegir".

»Ja — á«.

»Fá þær engar jólagjafir ef þær eru

ekki í ósköp fallegum kjólum ?«

»Nci«, sagði Lína. Hún tók ekki eftir,

hvað Gerða sagði, því hún var í óða önn

að sljetta blúndu, sem var neðan á kjóln-

um, og það varð hún að gjöra gætilega.

En Gerða var alltaf með þcssar spurningar,

svo maður varð bara ruglaður að hlusta á

hana.

Gerða hugsaði sig um stundarkorn.

»Já,   en   ef einhver  á   engan   fallcgan

kjól, fær hún þá enga jólagjöf, og bara leið-

inlega jólanótt?«

»Já, það getur vel verið«, sagði Lína.

Járnið var nú orðið kalt, og Lína fór

fram með það. En Gerða horfði út um

gluggan ofan í garðinn, þar sem piltarnir

voru að gjöra ýmislegt. Þar voru líka tóm-

ar tunnur og ýmislegt fleira af skrani, sem

gott var að fela sig í. En mest gaman

þótti Gerðu að skríða inn i tómu tunnurn-

ar. Þar fundu systkinin hennar hana ekki.

— Þar var líka hunda kofinn, þar sem

hann Leó var bundinn inni. Hann var

óttalega stór og loðinn, svartur hundur.

Börnin ljeku sjer við hann eins og þau

vildu; hann gjörði þeim aldrei neitt, en

rauk upp með urri og ólátum, og ætlaði að

bíta ókunnuga, ef þeir komu nálægt honum.

Nú kom Lína inn aftur.

„Ætli Leó leiðist á jólanóttina?"