Félagsrit

						hinna fullorðnu manna er fábrotinn, nokkur ákveðin

handtök dag eftir dag, fátt er mikillar fyrirhyggju krefur;

því flest slíkt hvílir á útgerðareiganda og skipstjórnar-

mönnum.

Skipsborðið takmarkar verksvið sjómannsins. Hann

er þar fanginn meðan .í hafi er. Þetta espar ástríðurnar

hjá þróttmiklum ungum mönnum, og veitir þeim því

oft erfitt að halda þeim í skefjum, er á land kemur.

Því þykur oft misbrestur á siðferði sjómanna, og niargir

fara gálauslega með aflafé sitt, búast við að afla aftur

í næstu ferð, þó einnar ágóði fari. Heimilinu hafa þeir

lítið af að segja og erfiðleikum þeim, er húsmæðurnar

hafa þar við að stríða. Vill þvi oft skorta á, að kaupið

komi heimilinu til skila. Þannig verður líf margrar

sjómannskonunnar sifeld barátta við skort og örbyrgð,

og börnin lifa oft við sult, klæðleysi  og   mentunarleysi.

Eins og áður er tekið fram, höfum við enn ekki

verulega af slíku að segja hér á landi; en við höfum

séð ávextina af lífi sjómannastéttarfólksins á skipshöfnum

annara þjóða, er hér við land hafa komið, og þeir sem

hafa kynst sjómannaþorpum erlandis, geta um borið,

hvort lýsingin er fjarri lagi.

En vísir til sjómannastéttar er í fæðing hér. Er

það eðlilegt, þar sem eins auðugt haf liggur að landi,

og landið er greint frá öðrum með svo breiðum höfum.

Hér er því öll þörf á sjómönnum, og þeir eru þjóöinni

þarfir mjög; en varhuga þyrfti við að gjalda, að fjölgun

þeirrar stéttar eigi úrkynji þjóðina um of, spilli þjóðern-

inu eða jafnvel verði því að fótakefli. Sú stétt hefur

ekki skilyrði til að vernda íslenskt þjóðerni eins og

bændastéttin.    Og sjaldgæft er, að framúrskarandi menn