Félagsrit

						komi   þjóðunum   frá   reglulegri  sjómannastétt,   af þeim

ástæðum, sem þegar er á bent.

Þetta er öðruvísi hjá bændastéttarfólki. Þar alast

börnin upp á aðskildum heimilum við ýms störf, er

miða til bjargarframleiðslu fyrir alidýrin og mest við

glæðing og viðhald lífs. Leikir barnanna miða til hins

sama; þau gera leikföng sin að búpeningi og annast

hann á ýmsa vegu. Er þau fá þroska til, verða störfin

margbreyttari, og mörg þeirra krefja umhugsunar og

fyrirhyggju langt fram í tímann. Ungviðið þarf að-

hjúkrunar árum saman, áður en það verður að ávaxta-

samri skepnu, og jörðina þarf að erja og undirbúa

löngu áður en ávextarins er von. Við þetta þrokast

kraftar sálar og líkama; og þótt oft sé við smá efni

búið, verður sveitalífið börnunum oftast heilnæmara en

kaupstaðarlífið, þótt nokkurn veginn nóg sé við að lifa.

Fatlist sjómaðurinn frá vinnu nokkra mánuði, er

heimilið venjulega að öllu þrotið; en þótt svo vilji til

um einyrkja sveitabónda, dregur hans heimili oftast

fram lítið á nytjum búsins.

Fjölbreytni starfanna, fyrirhyggjunauðsynin, að

störfin fara fram á landinu, bundin við einstök heimili,

og eru flest innifalin í þvi, að glæða líf jurta og dýra,

er ástæðan til þess, að sveitafólkið verður fjöllhæfara,

fær innilegri velvild til landsins, sem nefnd er ættjarð-

arást, meiri staðfestu í ráði sinu, fjárhagshygni, og

hugsunarhátturinn verður mýkri. Lífshættan, sem sjó-

maðurinn sífelt hefur fyrir augum, á sinn þátt í að gera

hugsunarhátt hans óþjálan.

Mörg dæmi mætti benda á, er sýna, hve drjúgt oft

drýpur af litlu sveilabúi, og hve miklu áreiðanlegra það