10 ur svo margháttaðrar umhugsunar. Til að vera góður fjármaður, fjósmaður og fóðurhirðir, heyskaparforstjóri, jarðræktarniaður o. s. frv., verður að neyta sálarkraft- anna margvíslega, til þess þarf forsjálni og fyrirhyggju; því svo að segja daglega og oft á dag geta kringum- stðurnar tekið breytingum, sem sjá verður við og ráða fram úr. Alt þesskonar æfir og styrkir sálaraflið, en einhliða starfsemi og tilbreytingafá sljófgar það eða hindr- ar fjölbreytta þroskun þess. Og það er einmitt fjöl- hæfnin, sem mjög mikið hefir að þýða fyrir menn i lífsbaráttunni. Þeim, sem margt hefir borið við að gera, og haft tækifæri til að beita hugsun sinni á marga vegu, ráða fram úr mörgum vanda, verða fleiri vegir færir og lifsbaráttan því auðveldari en öðrum, sem fáum eða einu starfi er vanur, og hefur lítið um annað haft að hugsa. Svo er um ýmsan iðnað; þar verða menn leikn- ir í einu starfi, en geta verið eins og óvita-börn í flestu öðru. Margt mætti nefna til dæmis um það, hversu æf- ingin þroskar sálarkraftana. Eitt er veðurgleggnin. Við heyskap, fjármensku (einkum þar sem útbeit er stund- uð), ferðalög, róðra o. fl., eru menn mjög háðir veðrinu, enda er alkunnugt að meiin er þetta stunda, hafa verið, og eru sumir enn, afbragðs-veðurglöggir. Lífsstaðan hef- ur snúið hugsuninni að þessu og skerpt hana, knúið sálarkraftana til áreynslu í þessa átt. Hafa menn þann- ið orðið áreiðanlegri í því að segja fyrir veðrabrigði heldur en loftvogir og rakamælar. Góðir fénaðarhirðar finna alveg til með skepnum þeim, sem þeir umgangast. Þeim verður fóðrið drjúgt i höndum, og fénaðurinn þó vel útlítandi og gerirbezta gagn. Góður smali er fljótur að finna týnda sauði;