Félagsrit

						38

eru undirstaða félagsskaparins, og alt getur farið út

um þúfur, ef brotnar eru. En þvi miSur hefur mikið

brostið á, að bændum hafi nógu alment skilist þetta.

Meiri hluti búenda á félagssvæðinu, þeirra er bú-

fénað hafa og með hann verzla, mun að vísu hafa

gengið í félagið og haft þar verzlun sína að öllu eða

nokkru leyti. Þeir, sem stofnuðu félagið og síðan hafa

reynzt einlægir, tryggir og góðir félagsmenn, eru sann-

nefndir bjargvættir landbúnaðarins, og þá jafnframt þjóS-

félagsins í heild; þeir eru sannir landvarnarmenn.

Þeim er þaS að þakka, sem áunnist hefur fyrir starf-

semi félagsins; þeir hafa meS því ekki einungis bætt

sinn eigin hag og sveitar sinriar, heldur einnig gefið

öSrum landsmönnum, einkum svæSisbúum, stórfé, eSa

alt sem þeir tilverknaðarlaust hafa grætt á tilveru fé-

lagsins.

En hinir eru ekki fáir, sem hafa haft viðskifti i

félaginu að eins í molum, hafa notað það sem vara-

skeifu, selt utan hjá því alt það, sem þeir hafa getað

komið út án þess aðstoSar, en látiS það hafa hitt til

að verzla með, sem enginn hefur viljað af þeim kaupa.

Eða sumir hafa snúið sér að félaginu þau haustin, sem

engin leið var að selja fénaðinn utan þess, svo sem

haustið 1913, en síðan fallið aftur til sinna fyrri synda,

hafi tækifæri boSist til þess, eins og haustiS 1914.

Sama hefur átt sér stað fyrri árin.

Sektarákvæðin í lögum félagsins koma lítt aS haldi.

Ohlutvöndum mönnum og sómatilfinningarlausum veit-

ist auSvelt að smjúga fram hjá þeim. Rekstur slíkra

mála reynist erfiður, eins og réttarfarsástandi á landi

hér er háttað. Og þegar margir eru brotlegir, breiðir

hver yfir annars bresti,