Félagsrit

						39

Úrsagnir úr félaginu hafa varla átt sér stað, svo

teljandi sé. Flestir vilja að félagið hjari, til að halda

uppi verðlaginu, og hirða úrkastið, sem enginn vill, ef

peir þurfa á að halda,

Sumir, og þar á meðal að öðru leyti góðir félags-

menn, hafa sýnt af sér þá óþjálni, að heimta með hörku

að komast að við sláturhúsin með fénaðinn, á þeim

tíma sem þeim eða þeirra deild er hagkvæmast, án

þess að taka tillit til annara, eða hvað félagsheildinni er

fyrir beztu; og borið hefur við, að hafi ekki verið mögu-

legt að fullnægja slíkum kröfum, svo sem að veita mót-

töku fé frá 6—8 deildum á einum degi, máske alt að

10000 fjár, og forstjóri hefur þvf orðið að raða rekstr-

um að nokkru leyti eftir því, sem ástæður sláturhúsanna

hafa leyft að veita fénu móttöku, þá hefur stundum

verið komið með það gagnstætt rekstrafyrirskipunum

hans (t. d. 1913), eða það selt kaupmönnum og hverj-

um sem hafa vildi.

Alt eru þetta erfðasyndir, afleiðingar viðskiftavand-

kvæðanna og spillingar í hugsunarhætti, sem að framan

er um rætt. Og meðan við slikt er að stríða, má búast

við svona erfiðleikum í viðskiftasamvinnufélagsskapnum

á meðal vor.

Einræningsháttur, misskilningur og gagngerður skort-

ur á félagslyndi — það er meinið. Mönnum hefur enn

ekki til fulls skilist, að þeir væru sjálfir eigendur verzl-

unarinnar, allir sem einn og einn sem allir, og að þeir,

með hverju sem henni hnekkir, eða eykur erfiðleika við

rekstur hennar og viðleitni forstöðumannanna til að gera

öllum jafnan rétt, eru að spilla fyrir sínu eigin hagsbóta-

fyrirtæki, sinni eigin   verzjun, og   með því  skaða sjálfa,