Geislar af lifandi ljósi

						Geislar af lifandi ljósi

Kenningar Krists.

Eftir Charlos W.   Penrose.

M 1.

Formáli. — Nauðsyn hlýðninnar.

Geta allar trúarreglur verið réttar?

f heiminum eru svo margar mismunandi trúarreglur, sem ekki

«inungis álita sig réttar, heldur guödómlegar, sem veröur til þess, aö

hver sannléikselskandi maður, verður eða getur orðið, eins og villu-

ráfandi, ráðprota sauöur i framsókn andans, til að finna hinn rétta

veg sannleikans. Þetta, við einir er u m ré tti r, sem allar kirkju-

greinar kristninnar hrópa, hver i kapp við aðra, er augsýnilega ósann-

gjarnt, pví sannleikurinn er að eins einn. Það er afbökun sannleikans,

sem er orsök als pessa hringlanda. Tvær gagnstæðar trúarreglur, geta

ekki verið báðar réttar; báðar geta verið skakkar, en hitt ekki. þa*

getur verið nokkur sannleiki i hverri kirkjureglu sem er, pví hefði

pað ekki verið, hefðu pær ekki getað staðið. Pað er sannleikurinn í

hverri trúarreglu sem heldur peim lifandi, en um leið verkar pað, að

rangar skoðanir virðast vera réttar, meðan sá tími stendur,

Guð er ekki orsök til sundrungar.

Að segja, að guð sé höfundur, allra pessara trúarbragða mót-

setninga, sem lætur mannkynið eiga pessar sífeldu baráttu, væri að

tileinka honum heimskuna — pekkingarleysið með allri par tilheyr-

andi ósamkvæmni. Pað sem er og hefir sína uppsprettu frá guði,

hlýtur að vera sannleikur, um pað er ekki neitt að segja, pví margir

hugsandi menn eru komnir til þeirrar saniifæringar, að alt petta agg

og strið um trúarbrögðin liðnar aldir, sé einungis mannlegar setningar,

til að ávinna tímanlegan hagnað. En þegar maður veit, að æðri vera

allra hluta, skapari, sem er höfundur sannleikans, réttvísinnar, spek-

innar og kærleikans, pá er^ ósanngjart að hugsa, að hann yflrgefi sín

skynberandi börn, án vitnisburðar um ókomnar aldaraðir.

Einungis ein'sönn trúarbrögð,

far sem er einn sannur Guð, pá getur heldur ekki verið nema

ein sönn trúarbrögð, og pau verða að vera frá guði sjálfum komin til

mannanna. Trúarbrögð, sem eru mannasetningar, eru að sjálfsögðu

mismunandi, maðurinn getur ekki einsamall rannsakað guð eða hans

vegi, en guð getur. upplýst mennina um sinn vilja og eiginlegleika.

Pað eilífa getur opinberað sig pvi forgengilega,  sem^ ekki getur sjálft