Fróði

						166                                           FRÓDI

bergjum, safna fljótlega kvillum og veikindum og verða þess

brátt vísari, að heilsa þeirra er á förum. Mótstöðuafl þeirra móti

veikindum minkar, og þeir veikjast meira og minna, einkum

hættir þeim viS veikindum í andardráttarfærunum, luugnabólgu,

kverkabólgu, tungurótabólgu o. s. frv.

Lífsafl vort er í loftinu sem vér öndum aS oss, og sé þaö

ónógt, eSa spilt,   þá líður oss illa.

Það er eins vont að anda aS sér spiltu lofti, eins og að

drekka vatn úr fúlum stöðupolli. Hvorutveggja veldur þrosk-

un og lífgun hættulegra yrmlinga. Og í spiltu lofti eru yrmling-

ar allir sprækastir og sóttkveikjur allar. Þá verða þær fyrst

baneitraBar og banvænar.

Hinn vondi þefur er vér finnum í loftlitlu svefnherbergi, er

ekkert annað, en eiturgufa af útslitnum, uppleystum smápörtum

mannslíkamans. Þessi útsvitan eða gufa er baneitruð, og

getum vér séð þaS á því, aö láta mús, eða rabbit, eða íkorna

eða smádýr annað í glerker eitthvert, sem væri álíka stórt fyrir

dýrið, eftir vexti þess, eins og herbergið fyrir manninn, og loka

kerinu svo, að ekkert loft geti inn komist. AS stuttum tíma

liSnum mundi það fara aS gapa og fá andköf, og svo fljótlega

leggjast niður, aflvana, snúast á bakið og deyja. Það yrSi á

skömmum tíma svo eitraS af sinni eigin útgufun, að þaS hlyti aS

deyja.

Þegar náttúran'lætur oss falla í hinn deyfandi svefn til þess

a8 endurbœta, endurnýja og yngja upp líkami vora, þá þurfum

vér hið hreinasta loft af því, aS vér þurfum að fá hið besta og-

hreinasta efni til þess, að byggja upp aftur hina skemdu og út-

slitnu parta. Og þegar vér erum sofandi erum vér mjög mót-

tækilegir fyrir öllu eitruSu lofti.

Rumin,   sem  vér  sofum 1,   eru vanalega of lág,   of noerri