Fróði

						FRÓDI                                            169

af hálfmeltri fæðu, af útslitnum cellum og dauðum, sem kom-

ast ekki út úr líkamanum. Þaö er oft sem vafinn er um

þaö, hvort hún geti brent upp alt þetta rusl og eytt og

komið fyrir öllu þessu eitri, án þess, að þreyta og eyða

svo lífskröftum sjúklingsins, aö hann verði ófær til að lifa það

af. Það er þvi mjög varasamt og hættulegt, bæði að útiloka

hiö lseknandi og lífgandi nýja loft, og eins hitt, að neyða sjúk-

linginn til þess að neyta nokkurar fæðu. Hið besta er, að lofa

náttúrunni að brenna upp hin útslitnu og dauðu og spiltu efni

líkamans, svo að hún geti byrjað hið læknandi, lífgandi starf sitt

að nýju.

Sá tími mun vissulega koma, að stjórnin krefst að litið verði

eftir skrifstofum, vinnubúðuni öllum og svefnherbergjum, og lög-

um verður stranglega framfylgt um nýtt og ferskt loft í hýbýlum

öllum. Mönnum verður ekki til eilífðar leyft að spilla heilsu

sinni og stytta æ'fidaga sína. Ríkið leyfir það ekki að eyðileggja

og  drepa niður mannkynið með flónsku þessari.

Þeir eru ósköp margir, sem kvarta sáran yfir hinum leiðu

og óþægilegu vindum, en þessir menn geta ekki séð, eða skynjað

það, að án vindanna væri lífið ómögulegt og óhugsandi í hinum

mannþéttu borgum. Þegar vér hugsum til þeirra tuga þúsunda

af straumum eitraðra lofttegunda, reyks og gufu, til allra loftteg-

undanna upp úr matarpottum tuga þúsunda af eldhúsum eitur-

loftiö frá hesthúsunum.fjósunum, verksmiðjunum ogvinnustofun-

um og hinum kemisku kötlum, þá ættum vér að fá dálitía hug-

mynd um hið sífelda eiturbað, sem vér lifum í. í stórri bore

eins og New York, þekkja menn ekki eiginlega hreint loft, nema

einstöku sinnum, þegar stríðir, harðir vindar blása burtu hinu

fúla  lofti.     Og væru þeir ekki,   þá hefði náttúran engin ráð til