Fróði

						172                                          FRÓDI

enn þá nauSsynlegri fyrir manninn en plöntuna. ÞaS er sólar-

ljósiS, sem leiSir fram lífiS og vöxtinn, og fegurSina og heilsuna,

en skortur þess veldur dauSa, eySileggingum og afskræmdum og

hryllilegum myndum.

SólarljósiS eySir sóttkveikjum og sjúkdómum, þaS deySir

hina skaSlegu yrmlinga varnar drepsóttum og veitir manninum

afl og þrótt, til aS standa móti veikindum og landfarsóttum.

Vér getum kalIaS þaS vin og fóstbróSir nýrnanna af því, aö

þaS ver manninn sóttum meS því, aS auka starfsemi skinns-

ins og skinnkyrtlanna, og léttir þannig oft miklu starfi af nýrun-

um, er þau þurfa aS sía eitriS úr líkama mannsins og koma því

burtu.

M. Lugeon professor viS Lausanne háskóla í Svisslandi fór

aS rannsaka þetta. VarS hann þess þá vísari, aS þrír menn af

hverjum fjórum, áttu bústaSi sína þeim megin í dölunum, sem

sólin skein lengur á. Og þeir, sem nutu lengur sólarinnar voru

miklu meiri gáfum og hæfileikum gæddir, en þeir sem ekki nutu

hennar eins lengi.

Og f stórborgunum sjáum vér svo títt smáu, vesælu kram-

armennin heyja erfiSa, látlausa baráttu, og reyna aS þroskast

sem menn og konur í dimmum, óhollum hýbýlum, sem sjaldan

eBa aldrei lýsast eSa vermast af geislum sólarinnar,

Margur auminginn, sem sjaldan eSa aldrei getur á heilum

sér tekiS, mundi fljótt hress og hraustur verSa, ef aS hann gæti

baSaS sig í geislum sólarinnar, Og vér getum ekki hugsaS oss,

aS sýna af oss afl og dug í framkvœmdum og störfum eSa dáS og

framkvæmdum í andlegum efnum og hugsunum, ef aS enginn

þróttur, eSa líf, eSa fjör er í blóSi voru. Hin smáu rauSu blóS-

korn hverfa eSa eySast, og roSinn fer úr kinnunum, en hiS föla,

hvítleita og gráa yfirbragS kemur í staSinn,  hvenær sem maSur