Fróði

						114                                       FRÓDI

jafnvel hrifiö blindan mann og heyrnarlausan. Helen Keller

segist geta fundiö hina dásanlegu fegurö og hiö svellandi ólgandi

lífakranna, skóganna, elfanna, fljótanna, hún skynji og finni ynd-

isfegurö blómanna, plantanna og nit3urgöngu sólar, og þó var

hún bœöi blind og heyrnarlaus. En hún finnur, sem vér aörir

titring og hnering lífsins í sveitinni, sem hún aldrei veröur vör

í borgunum, þar sem loftiö er svo þrungið og þykt af græöginni,

sjálfselskunni, hinum óhreina hugsunarhætti, og hinum lágu og

dýrslegu hvötum, og allri þeirri baráttu, sem út af þessu er

spunnin.

FariB út — út í leiksal náttúrunnar. Dragiö andann

þungt og fast og svelgiö teigana af hinu lífgandi lofti. Fariö

út og verið sannir menn og konur.

__...., . f,.,.,. .¦    . ,...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             ....,...,,     v , —._