Fróði

						FRÓDI                                           löl

----------------------------------—--------------------——.--------------------------------------------------------------------------------------i----------------------

vana,  er hann fór að hugsa um eftirleit um himingeiminn, er Denn-

is talaði um með fullri rósemi.

"Minstu þess, að það er aðeins eitt tækifæri á möti þúsund, að

þetta hepnist",   mælti Dennis,

IV

Miðsumarnótt var á förum, og í iiugvelabyrginu hans Hendons

hvíldi sig afarstór tiugvél, Hún líktist flugdreka, er lægi þar sof-

andi með útþanda vængi, Fáir menn voru þar viðstaddir - nætur-

vörðurinn, Deimis, tveir aðstoðarmenn við völina og blaðasnápur

einn, er veður hafði fengið af, hvað til stæði, og bjóst við að geta

fiskað hryllilegar fréttir fyrir blað sitt. Sif John hinn yngri kom

að í þessu á bifreið sinni, en staðnæmdist nokkuð frá sjónsviði,

Hann áleit að besta hjalp frá sinni hendi vceri að láta alt afskifta-

laust.

Nú var komið að sólaruppkoma. Dennis gekk til Sir John's

og mælti glaðlega:

'•Eg er að leggja af stað".

"Guð veri með þer og farsæli för þína. Og . . . hun . . .

bestu þakkh". Meira gat hann ekki sagt. Þeir kvöddust með

handabandi, en hvorugur mælti orð;

Dennis gekk að fiugvélinni og tók sér sæti. Vélin tók fyrst

nokkra siná kippi, eins og hun væri að vakna af svefni, tók síðan

að hreifa sig með vaxandi hraða eftir jörðunni. Brátt lyfti hún ser

upp og tók til fiugs hátt í loft npp. Pólkið er þar var viðstatt

heyrði fall nokkurt, Menn litu brátt kringum sig og sáu, að Sir

John lá þar skamt frá, meðvitundarlaus.

Dennis fió í loft upp, hærra og hærra, beint upp,

Loftfarið hafði lagt fi stað sex stundum á undan honum.

Á þessum langa tíma var ekki unt að segja, hvern óraveg hin

ósýnileguöfl heivnsu\s kynnuað hafa flutt það.    Ef til vildi, var það