Fróði

						182                                          FRÓDI

nú komið út & Atlatshaf, eða í einhverja aðra átt,   eftir því, er ioft-

straumarnir hefði hrakið það.

Stöðugt hélt Dennis u p p . rannsakandi himingeiminn, og sjá-

andi ekkert nema ómælilega auðn, I austri sáust rósfingur morg-

ungiðjunnar. I vestri sást nóttin, er jafnan bíður ósigur fyrir rós-

fingruðu gyðjunni,  en hefir þó ætíð bardaga á nýjan leik.

Klukkustundum saman flaug hann í vesturátt um upphimins

eyðigeiminn. Langt fyrir neðan hann söng iævirki, og enn neðar

sveipaðí starra fiokkur sér í hringi. Fyrir ofan var hvelfingin 6-

endanlega, en hvergi var loftfarið sjáanlegt.

Um klukkan sex var hann yfir miðju Weles héraðinu, og honuni

Yirtist sem hann sæi írska hs>fið í fjarska. í austri var sólin hátt h

lofti, og geislar hennar teknir að verma jörðina, en í vestri og

norðri héngu þungbúnir skýjabalkar, er virtust koma móti honum

með geysi hraða.

Brátt var hann sjálfur kominn inn í þessa skýjabakka miðja

Þar var raki svo mikill, að föt hans urðu vot og flugvélin einnig

Sér til skelfingar varð hann þess var, að breyting kom á hljóðið í

völinni, Bleytan var að spilla hinni fíngervu vél og flugið hennar

rar ekki lengur skarpt og stöðugt. Hún tók að skjögra & fiuginu

eins og særðúr fugl, og jafnvel að síga niður. Dennis fanst sem

andar loftsins mundu ser reiðir vera fyrir flakkið um hið þögula ríki

þeirra, og vildu því koma fram hegningu nokkurri.

En hendur hans voru hraðar sem elding, tengjandi saman,

herðandi eða slakandi á strengjum til þess, að koma jafnvægi á vél-

ina. Hann sfarfaði svipað góðum reiðmanni, er neyðir fælinn hest

til þess,   að fara fram hjá hlut, er hann hræðist á brautinni.

"Égvildi heidur eiga við rok storm", sagði Dennis við sjálfan

sig. Vætan gerisc honum iil viðureignar, og ómögulegt að sjá neitt

fyrir þokunni.

En alt í einu var hann kominn út úr þokunni, kominn u p p fir