Fróði

						FRÓÐI                                            183

henni og sem í nýjan frclsisheim, þar sem sól og fegurð riktu. Fyr-

ir ofan hann voru skýin fagurblá, fyrir neðan þungbúnir, veltandi

skýjabólstrar,   svipaðir   ullarreifum.

Ekkert annað sást, Jö'rðin var mcð öllu horlin. Slátturinn, er

nefna mætti æðaslátt — í vel Dennis, var það eina, er rauf alsherj-

ar þögnina í geimnum.

Óþægileg hugsun greip hann þess eðlis, að hann væri að stelast

inn í hulduríki níitturunnar, er mönnum væri ekki leyft, að

ieiða sjónum, og mundi hann því brátt hegningsæta fyrir fífidyrfáku

slíka.

En þá greip sú hugsun hann. að e f hann, er hér var staddur

samkvæmt eigin kjöri, í vel, er hlýddi stjórn hans og vilja, og

flytti hann til jarðar nær sem hann vildi, já, e f h a n n færi að ör-

vínglast og gefa upp von alla — hvernig mundi þá h e n n i 1 i ð a ,

er hrektist alein, hjálparlaus, fyrir dutlungum storms og strauma,

óundirbúin með öllu, bæði til sátar og líkama, að mæta slíkum

kj'irum.

fear sem Dennis nú var staddur, mátti logn heita, og vonaði

Dennis því, að svo mundi hafa verið alla nóttina, og horfna ioft-

farið væri því ekki mjö'g iangt komið, Með fiugferð sveif hann

hærra og hærra um hina takmarkalausu vegaleysu upphiminsins,

og brátt kom aftur hugsunin óþægilega um einveru og einstæðings-

skap, Hér var ekkert líf á ferðum, nema hans eigið, Suða og

kvak dýra þeirra, skríðandi og fijíigandi, er jörðu fýlgja, átti sér

hér ekki stað. Hér ríkti aðeins tömleikur, og honuiu datt í hug

erindi,   er hann ku'nni :

"Við vorum hin fyrstu,

er fara hlutum

sæinn, hinn síþö'gla' og myrka".

Hann stýiði stfiðugt til hæða,, og virtist honum sem hann mundi

óraveg kominn. Vonin var að yfirgefa hann. Var hægt að finna

nokkuð í þessu tfmæli, er þangað hefði borist ?   En rétt í því sá hann