Fróði

						FRÓDI                                        m

var það óvinnandi. Hann för einn hripginn enn kringum loftfarið,

og fífldjarft fyrirtæki fór að myndast í huga hans.

Þokan, sem var fyrir neðan þau, skiftist alt í einu í tvent, sem

hnífskorin væri, og sáu þau gegnum opið jörðina, hvít bönd, er

voru vegirnir. og silfurlita þræði — það voru árnar — haíið skín-

andi bjart,   allnærri.

Og til hafsins héldu þau. Að svo sem hálfri stundu liðinni,

mundi hætta þeirra margfaldast, er hin góða jörð væri ekki lengur

til að taka á móti þeim,   heldur hinn síhungraði,  svikuli sær.

Þokan rann aftur á, rett eins og blæja væri dregin fyrir til þess,

að hylja eitthvert leyndarmál. Dennis- varð Ijóst, að hann mætti

ekki dvelja lengnr,  eitthvað yrði að gera.

Lucy var hálfliggjandi í loftfarinu og horfði á manninn, sem

beinlínis hafði flogið til þess að bjarga lífl hennar.

Hann flaug stöðugt hringinn i kringum loftfarið, eins og sval.i,

er flýgur kringum tré a sumarkveldi. Hann var að fullráða við

sig það fyrirtæki, að reyna að framkvæma hið fífldjarfasta og vofa-

legasta hlaup,   er nokkrum dauðlegum   manni hefir til hugar komið

1

frá upphafi veraldar.

Honum var ekki sýnilegt, a hvern hátt hann gæti hjálpað Lucy

annan en þann, að komast sjálfur t loftfarið. og þar sem ekki var

nema um einn veg að ræða, þ& akvað haun — að kasta sér í það.

Slíkt hlaup í háalofti, — full fimm þösund fet beint niður.

Hann flaug dálíðið frá í sveig, kom svo aftur hægt og hægt beint

upp yflr loftfarið og lét svo vasahníf detta, síðan lyklakippu, og

gætti nftkvæmlega að, hvernig hlutir þessir féllu. Það var eins og

tiugvélin stoppaði sj&lfa sig, undrandi slíkt tiltæki. Dennis strtð

upp í skyndi, — hljóp út í geiminn, og sá undir sér toppinn á loft-

farinu.

Hann féll og féll — fann sig fallandi flmm þúsund fet í hreina

loftinu. Hann fökk þótfma til á þessu augnabliki að biðja, að biðja

stutta bæn fyrir sér  og Lucy.    Hann  fann  fjálfan sig spriklandi á