Fróði

						FRÓDI                                             187

.    pinC"

O, guð hjíilpimér! ~ guð — hjálpi— mér! talaði Luey lftgt

við sjftlfa sig.    Þú    .    ,    .    þu    .    ,    .    hvernig?

"Nú ég er hér,"  ruælti hann.    "Eöa er ég her ekkií"1

"Eg veit það ekki?" Hun retti út hendurnar og snart hnö hans.

"Ertu her með holdi og blóði? Jg hefi seð menn her áður eins og

þig nú,"  sagði hun í hftlfunn hljóðum.

"Aumingja, blessaða barn," sagði hann, og meðaumkvunim

hrestPhann og kom honum betur til sjálfs sín.

"Já, ég er sæmiiega Ifkamlegur, og brátt skal ég frelsa þig úr

þessari prísund, með guðs hjftlp. Sjáðu, við erum þegar tekin að

síga niður."

Og þyð var satt. Þegar þungi hans bættist á ioftfarið tók það

að síga hægt og hægt. Dennis fann lokuna, er hélt inni gasinu, opn-

aði hsna og hleypti nokkru af því út, og þá liðu þau fljótlega niður.

En bríitt fóru þau að fara með hraða miklum, svo hann áleit réttara

að setja lokuna fyrir aftur. Eftir hálfa stundu voru þau komin svo

rærri jörðu, að hann kastaði ut nokkru af kjfilfes'tunni. Hamingja

var 1að líka. að veður var stilt og með þekking og gætni tókst Den-

nis loks að ná jörðu og stíga á bana með Luey í í'angi sér. Þá er

loftfarið var laust við þunga þeirra, hóf það sig þegar í loft upp, og

lielt íit a írska haflð. Nokkrir menn, er að vinnu voru á akri, höfðu

séð til ferða þeirra, og hlupu til að taka á móti þeim. Þeir fundu

Dennis liggjandi á jörðunni meðvitundarlausan með Lucy í faömi

ser, var hún einnig í öngviti. I fyrstu héldu menn þessir þau bæði

látin. En að vera komin úr voðalegri hættu hafði luift þessi áiuif á

þau,   og fór það að líkindum.

Og að því leyti, er Lucy snerti, þft var ftlit þeirru ekki Ijarri

vegi, því eftir hina voðalegu áreynslu, andlega og lfkamlega, er

hún hafði orðið að sæta, tók hún afar hættulegan sjúkdöm. Marg-

sinnis var hún talin af, en íþrótt læknanna og nftkvæm umhyggja

barg henni að lokum. Eftir langa dvöl í Suður-Frakklandi níiði

hún fulb . lu.'.su aftur.