Fróði

						190                                           FRóDI

um og ég vil biðja yður að reyna að hjálpa mér, og taka eftir

hvort ég fer með öfgar eða vitleysur,. Það er nokkurs virði

vinir mínir, að vita það og sannfærast um það, hvort þið hafið

sál, einhverja sál, eða eruð eintómir skrokkar hfandi, reyndar,

eins og hrossin og uxarnir og hænsnin og hrafnarnir og tóurnar,

en þó tómir skrokkar sálarlausir.

Aðal einkenni mannssálarinnar er þá persónuleikinn, égið,

þetta sem vér allir erum að berjast fyrir frá vöggunni til grafar-

innar, og reyna að láta oss líöa sem best vér getum, hafa sem

flestar skemtanir, sem fylstar nautnir, sem mesta vellíðan og

varanlegasta. Ég héld það sé stöðug hugsun okkar allra, bœði

mín og annara, Og hver og einn af oss á þenna sinn eigin per-

sónuleika og enginn annar. En ef að vér förum að greina hvað

hann sé, þessi psrsónuleiki, þá er það fyrst myndin, líkaminn

með öllu því sem honum fylgir. En það er aðeins hýðið utan

um kjarnann. En kjarninn er hugmyndirnar, tilfinningarnar,

endurminningarnar, eftirlanganirnar og viljinn. Persónuleikinn

er eiginlega : égið, þetta dularfulla, hulda, óskiljanlega, en þó

dýrmæta og elskulega, "ég". Það kann sumum að finnast það

óþarfi, að fara að grafast út í þetta, og ég skal ganga inn á það,

að það er óþarfi, ef að vér höfum enga sál. En ef vér höfum

hana, ef það væri nú satt og áreiðanlegt, þá er það meira áríð-

andi fyrir oss, en nokkur annar hlutur á himni eður jörðu, að

hugsa um hana, gjöra eitthvað h-rir hana, menta hana, sjá

henni farborða. Það væri þó sannarlega leiðinlegt, ef að hún

úldnaði eða grotnaði sundur, eða vér týnldum henni í einhverju

forardýkinu,   andlegu eður líkamlegu, eða hvorttveggja.

En hvað er þá þetta "ég"? Það er það, sem elskar og

hatar og þráir og vonar og gleðst og syrgir og hugsar og áform-

ar,   sem sér og heyrir og raðar niður hugsunum,   hugmyndum og