Fróði

						192                                           FRÓDI

sjón. Þar tekur sjóntaugin við lienni og ekki er hún sóð en þá.

En svo flytur taugin hana inn i höfuðið, alla leið aftur í hnakka

þinn og þar loksins afhendir sjóntaugin hana—einhverjum, sem

skoðar hana, leggur hana til geymslu, því það vcistu sjálfur, að

svoleiðis myndum fleygja menn ekki. Þær eru dregnar fram aftur

og aftur, og þessi dularfulli, sem þú eiginlega veist svo sára lítið

um, hann býr stundum til heilan hóp af myndum utan um þessa

einu, og einlægt ert þú með á myndunum. Það verða heilar lengjur

af þeim. Þarna eru borgirnar byrgðar, þarna eru sögurnar samdar

út af hverri mynd. Það er kanske lengja við lengju, ár eftir ár.

Daglega lífið í ókomna tímanum—hvernig þið gangið x'it og inn,

hvernig þið stríðið og sigrið, hvernig ])ið haldist hönd í hönd

gegnum alt lífið. Ég get sagt yður það, vinir mínir, konur og karlar,

það eru allir skáld þegar til þesara hluta kemur. Þetta sem býr

til þesar myndir í huga þínum, er ])ín persónuiega sál. Þú getur

hvoi'ki mælt þær né vegið þær. Þú getur ekki vegið hugmyndir

þínar í pundatali, ekki mælt ást þína eða sorg 1 milnataii, cða vonir

þínar eða óskir, ])ví að þetta er alt rjlíkamlegt og andlegt. Væri þáð

framleiðsla efnisins, ættu menn að geta vegið það eða mælt í þuml-

ungum eða álnum.

Og svo vil ég benda yður á eitt við sjónina:— Hún fer fram,

ekki í auganu, heldur aftan til í höfðinu rétt aftur við hnakka.

Og þarna er kolniðamyrkur, heilinn er byrgður inni í beinhólki

þessum, þar sem enginn minsta glæta eður skíma ljóss getur inn

komist. Er það ekki nokkuð undarlegt.? Ef að störf þessi kæmu

af samblöndun efna og áhrifa þeirra, þá væri þetta meira en undar-

legt, og ég skil ekki vanhygni manna að sjá, að þetta eitt mundi

gjöra materíalistisku kenninguna ólmgsanlega og ómögulcga. En

hvað andans störf snertir, þá eru þeim engin takmörk sett. Þér

getið hugsað eins þó að þér leggið aftur augun. Þér getið látið

myndir vina yðar renna upp fyrir huga yðar í kolsvarta myrkri.

En þá skýrara er þetta með heyrnina eða litstörf eða ræðuhöld.

Orðin sem ég taJa berast á hljóðóldunum að eyrum þér. Öldurnar

snerta trumbuna, himnuna í eyrunum, hún setur aftur í hreyfingu

hamarinn, ístaðið, og steðjann inn í hlustinni, þau verkfæri hreifa

aftui' hina innri trumbu, en hún sendir lueifingar þessar um löng

og flókin göng inn í hinu innra eyra og loks taka taugarnar við

hreyfingum ]>essum og fiytja þær inn í heilann.   Þar er loks tekið