Fróði

						FRóDI                                            193

við þeim og þar verða þær fyrst að hljóði, og þar er þó ekkerfc

loft. Og það svo næmu, að þú þekkir ekki eina rödd frá annari,

ein málróminn frá öðrum kunningja þinna. Þú þekkir að líkind-

um málróm mörg hundruð manna. En hver er það nú, sem hæði

þekkir og heyrir og skilur.? Hver er það annar en þessi hulda,

dularfulla persona þín, þín eigin sál, þitt eigið ég.

Eða þá ritstörf cða ræða. Hafið þér vinir mínir hugsað yður,

hvernig það gengur til.? Áður en þú skrifar orðið, eða talar það,

þá þarftu vera búinn að heyra það í höfði þínu, það er einhver þar

sem hvíslar þvl að þér. Það verður best að hugsa sér, að það

gjörist á skrifstofu cinhverri í heilanum, því að þaðan verður það að

sendast á þá staði, sem stjórna raddfærunum, ef að það á að

talast, eða á þá staði, sem stýra hreyfingunum handarinnar

og fingranna, ef að það á að skrifast, þá getur það

fyrst hljómað af vörunum, eða runnið úr nennanum.

En nú er það að athuga, að áður en því var hvíslað í höfði

þínu, þá þurfti að brjóta heilann um það, hvaða orð þetta

skyldi vera, kanske á hvaða tungu það skyldi talast, og æfinlega

bera saman hugmyndir, miklu fleiri en flestum kemur til hugar,

og hafa ráðagjörð og bollaleggingar, um hvað tala skyldi, eða á

hvaða hátt, og í hvaða tilgangi, með hvaða markmið fyrir aug-

um. Þessar athafnir allar eru svo langt fyrir ofan dýrasálina,

að dýrin komast hér ekki nærri.

Og hver er hann nú, þessi sem þarna hvíslar í höfði þínu?

Hvíslar þarna inni í beinhólkinum, þar sem engin hljóðalda get-

ur inn borist. Því að þetta getur ekki verið gjört í eyranu, held-

ur inni á þeim stað, þar sem heyrnartaugarnar enda, inni í

heilanum, lanf<ar leiðir frá eyranu og heyrnartólunum, sem bera

hljóðið. — Hver er hann, vinir mínir, þessi hinn dularfulli og

vitri, sem býr til ræðurnar og fyrirlestrana og sendibréfin og

ástabréfin og ljóðin og tónlögin og skáldsögurnar og æfintýrin?

Hver er hann þessi, sem tínir saman hugmyndirnar, vegur á

stæðurnar, því að þó að hann sé þarna inni í myrkrunum, hljóö-

leysinu og loftleysinu, þá veit hann þó alt það, sem fram fer í

kringum yður. Hann þarf oft að rekja langar lestir hugmynda,

atburða,   sem skeð  hafa kanske um   langa tíma,   áður en hann