Fróði

						FRóDI                                                      JÍ9

Og þarna er það sem hún býr þessi persónulega sál manns-

ins. Þangað liggja engar taugar frá skilningarvijunum eða

neinsstaðar frá líkama mannsins. En þar er þó heilinn eins

fíngjöröur, eða fíngjörðari, en nokkursstaöar annarsstaðar og

hann getur látið vélina ganga og vinna þaö sem hún er til ætiuð,

en er þó alt annað en vélin. Og þó að vélin brotni, þá getur

hann verið óbrotinn, og þó að húsið brenni, þá getur hann

komist úr því óbrendur.

Þessi materialiska alda rann yfir heiminn fyrir einum 40--

50 árum, og tók fjöldi mentaðra manna við henni. En síðan

hafa menn fræðst ákaflega mikið. Menn vita nú alt, sem mat-

erialistar vissu þá, og miklu meira, og hugsa meira og lengra

en áður, og af því hefir leitt, að hóparnir hafa horfið frá mat-

eríalista kenningunni, að sálin væri ekki annað en áhrif efnanna,

hvers á annað, En hún situr samt eftir hjá fjölda þeirra, sem

ekki hafa gefið sér tíma til að fylgja nýjustu raunsóknum vísind-

ahna, eöa brjóta heilann nógu vel og vandlega um það sjálfir.

Því að það þarf ekki vísiudt til, ef að maðurinn hugsar nógu

vandlega, hle)'pur hvergi yfir, og villist ekki á rangar leiðir,

því að nóg eru mýraljósin, bæði hjá mentuðum, hálfmentuðum

og ómentuðum.

Fróði hefir veriö að skýra þetta, að persónun eða manns-

sálin væri annað en mannsheilinn, og sýna að það sé óhugsandi

að hún sé líkamleg.

Hinar smáa cellur heilans eru einlægt að nærast og breytast

og fæðast og deyja eins og aðrir partar líkamahs. Hvernig geta

deyjandi partar geymt endurminningar, eða skapað hugmyndir,

eða vegið eina hugmyndina móti annari, eða fengist við flóknar

og erfiðar hugsanir,

Nei, þessi sála eða þetta persónulega "ég". hlýtur að vera

andi og sál,   sem   hvorki er   bundin af tíma  né   rúmi.     Því að