Fróði

						FRÓDI                                            203

óttann, eftirlanganirnar, viljann, fuudu þeir svo, að þeir gátu

greint það, að þetta var annaö en draumur. Lengi voru þeir

einmana, þesrir einstöku menn, allur hinn hópurinn voru dýr,

samviskulaus, sál'arlaus, endurminningalaus, tilfinningasljó dýr

— ekkert meira.

Þarna stönsuðu dýrin. Heyrnina, sjónina, lyktina, hina

líkamlegu tilfinningu höfðu þau skarpari en maðurinn, En það

var enginn aö hvísla í heila þeim, hvað þau skyldu tala. Enginn

sem gæti borið saman eina endurminninguna viö aðra og dregið

þar af ályktanir, lagt eina vonina viö aðra, eina óskina við

aöra. Af því hinu eðlilega, eða hinni einföldu sláandi ástæðu,

að bústaður hans, hins dularfulla, var ekki til, Verkfærin

handa honum að vinna með, voru ekki til. Hinar fíngjörðu

cellur framheilans og þeirra óendanlegu og ótölulegu, fíngjörðu

þræðir voru ekki til. Það var aðeins til hjá þeim nægileg sála

til að fullnægja hinum daglegu þörfum. Engin sála og engin

tæki til að klifrast upp-á andans eilífu hæðir. Engin tæki til að

vega eina eina hugmyndina mót annari. Engin tæki til að stika

djúptímans, eða kærleÍKans, eða vonarinnar. Engin tæki til

að skapa hin milklu listaverk skáldanna, málaranna, mynda

smiðanna, fjármálamannanna, rithöfundanna, stjórnmála-

mannanna, löggjafanna.

Lífið var á jörðunni allar þessar miliónir ára frá því hin

fyrsta amoeba myndaðist, eöa skapaðist í sjónum og vötnunum

með ströndum fram, En þaö var ekki persónuleg sál —'ekki

hiö persónulega "ég". Og svo ríktu hin beinlausu lindýr um

miliónir ára, og fiskainir og krabbarnir, og engin var sálin, önn-

ur en þessi, sem tilheyrir lífinu, og skriðkvikindin komu og

hinir tröilvöksnu saurisku drekar 20-30 feta háir, og 60-80 feta langir,

en engin var sálin, og fuglarnir komu, og loks spendýrin, og en li'ðu