Fróði

						204                                           FRÓDI

milíónir ára og engin var sálin og jörðin iág i biltingum, sem hefði'

hún jörðsótt, og löndin sukku í hafið, og sjávarbotninn reis upp og.

varð að fjöllum, og kynslóðir dýra þeirra, sem byggðu jörðina liðu

undir lok í umbrotunum, en nýjar kynsióðir komu í þeirra stað og

loks kom maðurinn, mállaus og nakinn, en grimmari en úlfurinn

og klókari en refurinn. En samt var hann dýr í fyrstu og bjó í

skógunum.

Það getur enginn maður vitað eða getið hærri hvað lengi hann

var að smíðast og þroskast bessi heili hans cða heilapartur, sem

hahn hefir fram yfir dýrin. En hann var ákveðinn til að þroskast,

eins og heilar dýranna að komast hingað en ekki lengra. Það er

þetta óskiljanlega óútgrundarlega, sem engin mannsheili hefir hæfi-

leika til að skilja, sem hlýtur að hafa staðið á bak við alt betta, alt

þyngdaraflið, aðdráttaraflið, Ijósið og rafurmagnið og samblöndun

efnanna, sem stendur á bak vig lífið og vöxtinn og viðhaldið, og

dauðann. það er óhugsandi að það hafi verið nokkuð annað en

sála mind. Sumir kalla það hina fyrstu orsök, aðrir alheímsafi,

aðrir kalla það Guð, en enginn hefir séð það, og enginn getur hugsað

sér Ijað, og enginn getur þessvegna iýst þvíá nokkurn hátt; en

andlegt er það og sála er það. J?ví að ekkert getur skapað sálu nema

sái, 3>etta hið hulda, andlega afi, er hið eina, sem veit hvar eða

hvenær sálin, hin persónulega, ódauðlega sál, fór fyrst að myndast

eða skapast í manninum. Þetta hið hulda andlega afl, eður sál, er

hin eina verulega sál, sem sá og vissi hvenær mannssálin fyrst fór'

að brjótast út úr hinum dýrslegu fjötrum, kasta af sér dýrahaminum

og hfjast á æðra stig.