Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Fréttir | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Muninn

PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |



Ašlaga hęš


žś žarft aš vera meš Adobe Reader Plugin til aš skoša žessa sķšu


get Adobe Reader



Muninn

						sem áður er getið. í blöðum birtust ýmsar

eftirminnilegar greinar eftir Björgvin, en

margt af því, sem hann skrifaði, mun þó

aldrei hafa komið fyrir almenningssjónir.

Okkur, gömlum norðanmönnum, sem

sungum í Karlakór Menntaskólans og Kant-

ötukórnum, verða tvö einkenni á listsköp-

un Björgvins Guðmundssonar og verkefna-

vali efst í huga. Annarsvegar var fjölskyggni

hins menntaða manns, er framazt hafði með

erlendum þjóðum og séð of veröld hverja

í bulduheimum tónlistarinnar. Á hinu leit-

inu stóð íslendingurinn með beiskt skop og

forneskju þjóðsögunnar á hraðbergi, en við-

kvæmni strengleiks og Máríuvísu í leyndum

stað. Að baki öllu sló heitt hjarta snillings-

ins.

Slíkur var Björgvin sjálfur. Óstýrlátt

lunderni hans og sundurleit viðhorf, er

samræmd voru af ríkri mannúð og styrkum

vilja, mótuðu þá skuggsjá tónlistar hans,

sem við mátum næst sjálfri henni. Skaphit-

inn var ávallt hinn sami, í hvern farveginn

sem hann féll, og jafnan nægði hann til að

bræða utan af framkomunni allan hræsnis-

hjúp. Þar var aldrei af undirhyggju mælt.

Reiðin gat verið þungbær, glaðværðin hreif

alla með sér, og hlýjan, sá eiginleiki, sem

Björgvin átti sterkastan, yljaði sextán ára

stráklingum um hjartaræturnar svo að seint

mun úr minni líða.

Það var dýrmæt reynsla fyrir okkur skóla-

pilta að kynnast slíkum manni. Ef til vill

eigum við aldrei framar svipaðra kosta völ.

Dýrmætar voru okkur söngæfingarnar í

litlu kapellunni undir Akureyrarkirkju, og

ekki verða léttari á metunum samveru-

stundirnar á heimili Björgvins, en þangað

var hver meðlimur kórsins jafnan velkom-

inn. Stöku sinnum komum við þangað allir,

oftar þó fáir saman, einsamall kom ég þar

tíðum og fæ aldrei fullþakkað Björgvin og

Hólmfríði konu hans þá alúð, sem brokk-

gengur skólanemi varð aðnjótandi. Á þeim

stundum kom þar oft tali okkar Björgvins,

að við ræddum Austfirzk efni, en tryggð

hans við átthaga sína var einstök og þekk-

ing hans á sögu fjórðungsins og staðháttum

hin haldbezta.

Hver hinna mörgu þátta í tónlist Björg-

vins og hátterni var okkur nemendum hans

kærastur? Mátum við mest Friðarbæn Kant-

ötukórsins, eða stendur okkur ef til vill

næst hjarta minningin um smálagið „Tví-

sýnt skrafað", eða „Drauginn" eins og við

vorum vanir að nefna það, lagið sem við ár

eftir ár kröfðumst að fá að syngja og sögð-

um á reiði okkar ella? Hvort féllu okkur

betur þrumuræður Björgvins og markviss-

ar athugasemdir, þegar ærsl okkar og eftir-

tektarleysi keyrði úr hófi, eða kátína hans

og nærfærni, er betur var látið? Þessu verð-

ur seint svarað. En víst er um það, að hvergi

hef ég verið í flokki, sem af óbrigðulla dá-

læti fylgdi sínum fyrirliða á hverju, sem

gekk.

I upphafi þessara orða drap ég á gjafir,

sem enginn fær endurgoldið. — Að sleppt-

um þeim gjöfum, sem Björgvin gaf okkur

skólanemum í Menntaskólanum á Akur-

eyri og öðrum þeim, sem kynntust honum

sjálfum, að slepptum þeim áhrifum, sem

hann hafði á okkar ómótuðu hugi og við

fáum að njóta um alla framtíð án þess að

geta nema að litlu leyti miðlað öðrum af

þeirri auðlegð okkar, að slepptum þessum

staksteinum, sem hvert mannsbarn í mis-

jöfnum mæli lætur eftir sig við veginn, sem

það fer, fól Björgvin okkur í verkum sínum

þann loga, er ekki mun aðeins lýsa okkur,

heldur einnig afkomendum okkar mann

fram af manni. Og þær draumsýnir, sem

hófu Björgvin Guðmundsson ofar miðl-

ungsmennskunni og knúðu hörpu hans til

sköpunarinnar, einnig þær munu tala til

afkomenda okkar úr verkum hans, gera þá

að betri mönnum, bera þeim hinn eilífa

boðskap listarinnar um umsköpun mann-

kynsins og sókn þess á vit fullkomnunarinn-

ar,  —  um  hina  æðstu guðsdýrkun.  Slíkir

menn eiga góða heimvon.

Heimir Steinsson.

70      M U N I N N

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80