illefribekkinga, eins og þeir sambekk- ingar mínir er'u, sem bezt koma sér á »æðri stöðum«, — en aldrei hefi eg fundið eins sárt til einstæðings- skapar míns eins og um nýliðin jól. Eg þekki hér fáa, og enginn þekkir mig. Reyndar var sumum skóla- bræðriim mínum sjaldnar boðið en mér; en þessi heimboð hérna í Reykja- vík eru svo leiðinleg sveitadrengnum, sein enga »hirðsiði« kann, en langar heim. Það voru íleiri réttir og meiri við- höfn þar sem eg var núna á jólanótt- ina, en heima, en samt leiddist mér og óskaði eftir vængjum til að fljúga heimleiðis yfir fjöllin háu. Heimþrá- in, heim yfir fjöllin, var þá öllu sterk- ari en útþráin að heiman yfir fjöllin, sem eg fann löngum til heima. Grát- ur var mér í hug en engin gleði, er eg settist 'að spilum á jólanóttina eftir snæðing, enda hefi' eg öðru vanizt það kvöld en spilum, — en hvað mundi heldra fólkið, sem með mér var, hafa hugsað, ef eg, »businn«, nýkominn ofah úr afdölum, hefði skorizt úr leik, að eg nú ekki tali um, ef eg hefði farið að hafa orð á því, að
Beinir tenglar