Jólabók Bjarma

						en   þá  var hann svo kátur, að hann

hélt lengi vöku fyrir mér.

Hann fræddi mig á því í óspurð-

um fréttum, að hann kæmi beina leið

frá kærustunni, og aðra eins kærustu

hefði hann aldrei fyr átt; hún hefði,

blessuð ljúfan, hleypt sér inn um

glugga inn í svefnherbergi sitt, og

þar hefðu þau setið og skifzt kossum

á með þeirri ákefð að hann væri

orðinn þrútinn um munninn, og mesta

mildi, að kerling móðir hennar væri

orðin svo heyrnarsljó, annars hefði

hún sjálfsagt heyrt tiJ þeirra. Hún

hefði lofað sér, elskan sú arna, að

segja upp strax í fyrramálið þessari

búðarloku, sem hefði narrað hana til

að lofast sér á »ballinu« um daginn,

og hann hefði lofað henni að trúlof-

ast aldrei framar. »Þú ættir að vita

hvað það er gott að kyssa hana«,

sagði hann að lokum, »eg held eg

hefði setið hjá henni í alla nótt, ef

hún hefði ekki verið búin að Iofa að

skreppa í heimboð, þegar »sú gamla«

væri sofnuð, og af þvi að kunnugir

vissu, hvað »sú gamla« væri kvöld-

svæf, treysti hún sér ekki til að telja