21 hafi ekki veitt móður minni eins mikla gleði og skyldi, — þunglyndis og »krossskólasálmar« voru henni kær- astir, — en bænin var þó athvarí hennar í hverri þraut. Þessi bænastund rifjaði upp fýrir mér margar bænastundir úr æsku minni, minti mig ósjálfrátt á, hvað eg hefði þá verið sjálfur trúaröruggur stundum, og sagt við móður mína: »Vertu ekki að gráta, mamma, guð hjálpar þér«. — — Ef móðir mín hefði nú verið hjá mér, býst eg við, að hún hefði sagt eitthvað svipað við mig. Eg feldi raunar engin tár og mint- ist ekki á sjúkdóm minn við neinn, en engan furðar líklega á því, þótt mér væri órótt í skapi, þegar aðrir þóttust sjá sólbjart land hinu megin við gröfina, en eg, sem næstur þóttist standa, sá þar ekki nema biksvarl myrkur. Einn stúdentanna, sem eg hafði hitt nokkrum sinnum áður við fyrirlestra, fylgdi mér heim á leið. — Við töl- uðum fátt á leiðinni, en þegar hann kvaddi mig, sagði hann: »Eg sé, að þér berið einhvern harm
Beinir tenglar