23 vaknaði um hádegi daginn eftir, var ekki nema ein eftir, eða minsta kosti ekki nema ein, sem var mér rík í hug, og hún var sú: Er hægt að eignast fulla trúarvissu og trúargleði fyr en í andlátinu? Sú efasemd hvarf á gamlaárskvöld. Eg var í kyrkju — hafði sjaldan kom- ið þar lyr, og aldrei áður þráð að presturinn talaði íslenzku, því að móðurmálið er mér svo kært, að eg á erfitt með að hugsa um Irúmál á annarlegri tungu. En guðs andi skilur eins vel lungu allra minstu þjóðanna og lungur milljónanna. Og hann talaði við mig á máli móður minnar þetta kvöld, þótt danska hljómaði um kyrkjuna. Eg var einn í óllu fjölmenninu, einn með guði, og um leið og eg sagði í einlægni við hann: »Gjör við mig sem þú vilt, þinn vilji æ sé minn«, kom trúarvissan og trúargleðin, sem eg þráði. — — — Eg heíi ekki trúað neinum fyrir öllu þessu, nema gömlu »jólabókinni« minni. Eg þekki ekki neina trúaða menn hér í Höfn svo vel, að eg geli að fyrra
Beinir tenglar