Jólabók Bjarma

						28

»Eg hefi verið að hugsa um þetta og

velta því fyrir mér«, sagði Þóra, »og eg

held það sé réttast, að eg fari til Önnu og

hjálpi henni með barnið«.

»Nei, Þóra, svona hélt eg þú værir ekki.

Eg hélt, að þú værir ung og kát stúlka,

sem notaðir hvert tækifæri, er þér byðist,

til þess að skemta þér. Og það núna á

jólunum! Góða Þóra, vertu ekki svona sér-

vitur. Þó þú vorkennir Önnu, eg geri það

lika, hún á voða bágt, ekkja með veikt

barn, og víst fátæk þar auki, en þú getur

ekki gjört að því, og þú ert ekki skyldug

til að spilla jólagleði þinni, vþó að Anna

auminginn eigi lfklega ekki mjög gleðileg

jól«.

Inga leit á Þóru, hún þóttist hafa talað

vel sínu máli, og beið eftir svarinu.

»Vorkunnsemi, sem aldrei kemur í ljós

í öðru en orðum, er lítils virði«, sagði

Þóra, »og eg hefi nú ráðið það við mig að

fara til Önnu og vaka yfir baruinu í nótt,

svo að hún geti hvílt sig. Dansið þið og

skemtið þið ykkur, hugsið þið ekkert um

mig; þú skalt umfram alt ekki láta neitt

trufla jólagleðina þína, Inga mín«.

»Jæja, þú um það«, svaraði Inga stutt

í spuna, »og eg þakka þér ráðin. Mér

getur þó ekki fundist, að þú virðir um of

helgi jólanna, með því að fara að erfiða

við næturvökur hjá sjúklingum«.

Þær   stunduðu   báðar   nám   við kvenna-