Jólabók Bjarma

						.12

um! Hann hlaut að sýna henni það, og

gefa henni þá hvíld, er hún þarfnaðist svo

mjög. Það varð þvf jólagjöfin hennar, að

þessu sinni, sú allra, allra bezta og dýr-

mætasta jólagjöf, er henni gat hlotnast.

Hún sat og beið — eftir svari. Beið

eftir að guð sendi henni það er hún bað

um. Og rétt á eftir var drepið að dyrum.

Anna stóð skyndilega upp úr sæti. Hver

ætli það sé? hugsaði hún. — Það var Þóra.

Hún var komin brosleit og kafrjóð eftir

barsmíð stormsins.

»Það er svo erfitt að vera einmana«,

hvíslaði konan með titrandi rödd, »og verst

er þó, ef manni finst að guð hafi gleymt

manni og yfirgefið, en nú veit eg fyrir víst,

að hann gleymir mér ekki — þú ert jóla-

gjófin, sem eg bað hann um —«.

Þóra horfði í augu hennar, og sá óðar,

hve þreytt hún var. Hún leiddi hana að

rúminu og bjó um hana, eins vel og hún

gat, og Anna var fljót að sofna, með tár-

votar kinnar en gleðibros á vörum, sofnaði

hún vasrt, eins og lítið barn, sem veit, að

englarnir halda vörð um hvíluna sina.

En Þóra flutti stólinn sinn að arninum

og virti fyrir sér leik eldbjarmanna.

Henni var sem heyrði hún ýmiskonar

óma í fjarlægð, hljóðfæraslátt og glaum

mikinn. Ýmist var það létt fótatak, og

samstundis var eins og hún sæi hópa af

prúðbúnu   ungu   fólki,   sem   steig   dansinn