34 barn í hug hennar. Olt hafði hún hlýtt á frásögur um þ a ð barn, frá sér numin af gleði og lotningu. Allar þær sögur ruddu sér nú til rúms í hjarta hennar. Henni urðu þær svo Ijósar. Hún sá greinilega alt, er þær höfðu að geyma. Hún sá barn- ið í jötunni í Betlehem, svo undurlítið og veikburða, en þó æðri allri hátign. Hug- ur hennar fyltist ósegjanlegri lotning; hann laut í anda hinum nýborna konungi kon- unganna; hann kraup við jötuna og fyltist friði og fögnuði jólanna. Hún fann að jólin voru komin. Þau voru komin inn í litlu, lágu stofuna. Næturþögnin sjálf varð að heilögum hljómi, gleðiþrungnu jólatjóði, dýrðarsöngur um höfund jólanna. Það voru friðarómar, futlir af fögnuði eilífs lífs. Hún fann það, að hún stóð augliti til auglitis, við jólabarnið Jesúm Krist, Hann rétti að honum titrandi hendur f lofgjörð og bsen. Hún fann, að það var hann, sem einn gat gefið gleðileg jól, og sem hafði nú sent geisla af jóladýrðinni sinni inn 1 hug hennar og hjarta, inn í fátæklega hreysið, að sjúkrabeði barnsins, til örþreyttu móðurinnar. Það var hljótt í hjarta hennar, sem var fult af himneskri gleði og sælu; hún vissi nú að sönn jólagleði býr hvergi annarsstað- ar en þar, sem Jesú er viðtaka veitt. Þeirri jólanótt gteymdi hún aldrei, né hinu, hve Anna var glöð og þakklát fyrir langan
Beinir tenglar