39 sig því fastar við föðurhönd drott- ins; og svo stóð moðir hans hon- um við hlið, kyrlát og beygð af böli og skorti, en staðföst og ljúf í lund með barnslegu trausti til drottins, óþreytandi í því að annast börnin sin, til þess að hann, sem annars hefði átt að leiða fætur þeirra á veg friðarins, skyldi ekki draga þau nið- ur í sorpið. Það brá björtu brosi yfir andlitið á Arthúr; Sólskinið á æskuheim- ili hans rýmdi burtu hinum mörgu og þungu endurminningum; hann mundi eftir systrum sinum bros- mildum og léttum í lund, Geirþrúði, sem var fagurrjóð í kinnum og hafði dökk og leiftrandi augu, og hló svo létt og yndislega, og Hildi, sem var svo móðurlega nærgætin og skildi alt svo vel; nú birtust þær honum með öllum innileik systurkærleikans. og gjörðu honum kjör hans svo létt- bær, sem þær framast gátu. Skömmu síðar en Arthúr var kominn i skóla, þá kom atvik fyrir sem olli þvi, að föður hans var al- sendis ómögulegt að standa lengur nokkurn straum at honum. »Eg
Beinir tenglar