47 eri einu sinni haí'ði hánn nærrí verið hniginn undir þeirri byrði. En loksins kom sú tiðin, að móð- ir Arthúrs fékk að fagna þvi, að sonur henriar væri vigður til hins lielga starfs, starfsins, sem hann hal'ði þráð svo lerigi. Hún fékk líka að búa í liúsi hans á nýja heim- ilinu hans. Par var svo triðsælt, og þar leið henni svo vel á kvöldi æfinnar, Nú hafði elskuð móðir hans lok- að augum sirium hinsta sinni, og þungu áhyggjurnar breytst í frið og hvíld hólpinna manna. En Arthúr geymdi minninguna um þessa ham- ingjudaga eins og dýrmætan fjár- sjóð, er hann I'ékk tóm til-að segja móður sinni alt, sem honum lá á hjarta ; það var eins og hann heyrði enn þá mildu raustina, sem svo ofl hafði huggaðhann og hughrej'st sálu hans. »Þú hefir verið trúlyndur sonur og bróðir«. Það var vitnisburður- inn, sem hún gal' honum. »Drott- inn hefir bafl þig að verkfæri til að snúa föður þinum til sín, og hann befir látið þig bugga okkur
Beinir tenglar