48 öll. En stundum finst mér of mik- ið heimtað, að þút standir stöðugur þangað til alt — —«. »Vertu róleg, mamma«, tók Arthúr fram i fyrir henni, »með guðs hjálp mun mér takast að efna loforð mitt. Ert það ekki þú, semhefir kent mér að reiða mig á guð föður almáttug- an? Ert það ekki þú, sem hefir leitt mig lil frelsara mins? Það ert þú, sem baðst með okkur börnunum, að andi guðs mætti gjöra okkur hyggin, okkur til sáluhjálpar. Þér þakka eg það nú, næst guði, að eg get nú sagt með djörfung: Eg hef trúað, þess vegna hef eg talað«. En nú var móðir Arthúrs dáin. Geirþrúður og Hildur gátu sjálfar séð fyrir sér, og á Arhúrs hendi hvíldi það eitt, að greiða það sem eftir var óborgað af skufdum föður hans. Þær höfðu minkað talsverl, en eftirstöðvarnar, sem ekki voru orðnar neitt á móts við alla upp- hæðina, virtust honum þó alt of miklar enn. Hann hallaði enninu að glugga- grindinni. Nú var hann örþreyttur; kraftar hans voru þrotnir, og hon-
Beinir tenglar