3 alvöru yfir; hún var nú ekjki barn langur, heldur íulltiða kvenmaður, og hann vissi vel, að hún hefði ekki gefið Wagner presfi hönd sina, fyr en hún var orðin þess vís, að það var drottinn sjálfur sem leiddi þau saman. Arthúr gat nú í í'yrstu ekki annað en þakkað guði fyrir ham- ingju systur sinnar, og beðið fyrir þeim, að þau mætlu verða hvort öðru til aðsloðar. Og enn dundi regnið niður af þekjunni. Arthúr varð lilið á stólinn, sem hann hafði ællað Geirþrúði systur sinni, þegar þau settust niður að lokinni guðsþjónuslu, tækju hönd- um saman ogsegðu hvort öðru það, sem á daga þeirra hefði drifið á liðnum árumj En nú þurfti hann ekki að vera að hugsa henni fyrir stól, og hugs- anir sínar gat hann geymt með sjálf- um sér. Hljóðfæri hafði hann ætl- að að útvega handa henni, svo hún skyldi einskis i sakna, og svo átti hún að spila og syngja fyrir hann alla gömlu sálmana og Ijóðin, sem móðir þeirra hafði raulað við þau,
Beinir tenglar