54 þegar þau voru lítil börn, og eins þá, sem hann fékk mestar mætur á, þegar hann fór að biðja: »0, bcr niér liinn gamla boðskap, binn bezta, sem eg kann, urn mátt og niiskunn Jesú, hve niönnum hcitl hann ann«. En nú þurfli hann ekki á liljóð- færi að halda. — En þrátt fyrú' öll vonbrigðin, gat hann ekki annað en glaðst með sjálfum sér yfir ham- ingju sj'stur sinnar. — Og við hlið- ina á andliti Geirþrúðar, sem ljóm- aði af æskufjöri, og brosti við hon- um með tindrandi augum, sá hann nú öðru andlili bregða fyrir; það beygði sig niður að sjúkrabeði, und- ur blíðlega; óþreytandi voru skæru augun að spyrja sjúklinginn, hvað gæii linað þjáningar hans. Aliaf var sama nærgætnin í þvi að hagræða koddanum undir höfði sjúklingsins, sem lá fyrir dauðanum. Arthúr þráði að þessar hendur legðust mjúkt um enni hans, og augun, mætlu augum hans; hann þráði að heyra þetta létta fótalak. Skyldi honum þá nokkurn tíma auðnasl að cignast konu sér við hlið, með-
Beinir tenglar